Życie pasterza. Opowieść z Krainy Jezior - ebook (epub, mobi) James Rebanks

Są książki, które porywają. Są powieści, które poruszają. Książka Jamesa Rebanksa porywa, porusza i dodatkowo fascynuje pięknem natury, miłością do przyrody. Umiłowanie przyrody jest całym życiem Rebanksa, który dodaje, że nie chce innego.

I nie ma się czemu dziwić, gdyż uroki natury ukazane w jego autorskiej książce sprawiają, że czytając ją, czujemy powiew wiejskiego wiatru, który przenosi nas do świata Krainy Jezior. Dzięki tej książce możemy pełną piersią wdychać rześkie górskie powietrze. Możemy obcować z naturą i oderwać się od wielkomiejskiego zgiełku.

Życie pasterza. Opowieść z Krainy Jezior to nie tylko podróż do serca natury. To również historia Jamesa Rebanksa, który z miłości do natury powrócił na wieś, do miejsca, gdzie biło jego serce. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Oksfordzkim porzucił życie w wielkim mieście, aby w pełni czerpać z wiejskich uroków. Mógł wiele zdobyć w mieście, lecz z miłości do natury zdobył się na odwagę, aby pójść za głosem serca i wybrać życie pasterza.

Przyznam szczerze, że czytając tę książkę, powróciłem wspomnieniami do lat dzieciństwa. Wówczas każde wakacje spędzałem u rodziny na wsi. Teraz dzięki Rebanksowi mogłem ponownie poczuć ten wyjątkowy stan. Co ważne autor opowiada nam nie tylko o urokach bliskości człowieka z naturą, lecz również o tradycji jego rodziny, której korzenie sięgają sześciuset lat.

James nie poddał się „atrakcyjności nowoczesności” miejskiej dżungli, lecz wybrał proste dalekie od trosk życie w Krainie Jezior, gdzie oddał się hodowli owiec. Autor opisuje również relacje międzyludzkie, które różnią się w środowisku wiejskim od tych w miejskiej rzeczywistości. Te bliżej natury są łatwiejsze, a co najważniejsze – szczere, prawdziwe, pozbawione fałszu i walki w imię „wyścigu szczurów”.

Życie pasterza. Opowieść z Krainy Jezior to książka jakże bogata w treść, która pokazuje nam charakter życia na wsi dyktowany czterema porami roku. Lato, jesień, zima, wiosna – każda z tych pór roku ma swój wyjątkowy klimat, który ma zupełnie inny smak na wsi aniżeli w mieście. James Rebanks swą opowieścią dobitnie temu dowodzi.

Przyznam szczerze, że czytając tę książkę, zapragnąłem domku w Krainie Jezior. Jednak pragnienie to jest w strefie marzeń. Dlatego też jeszcze nie raz sięgnę po książkę angielskiego pisarza. Ta historia jest niczym zielona energia ładująca życiowe akumulatory. Warto sięgnąć po tę książkę, aby naładować się pozytywną energią.

Życie pasterza to opowieść James'a o tym czym dla niego jest pasterstwo. Kraina Jezior, gdzie mieszka, znajduje się w północno-zachodniej Anglii i od wielu lat jest miejscem wypasu owiec. Snując swoją opowieść James przeniósł mnie do krainy spokoju i życia w zgodzie z naturą. I choć praca na farmie dostarcza wielu stresów i zmęczenia, to nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że żyją tam ludzie naprawdę szczęśliwi.

Życie na farmie odbywa się w zgodzie z naturą, która nadaje wszystkiemu rytm, a potrzeby zwierząt zawsze stawiane są na pierwszym miejscu. Największe wrażenie zrobiła na mnie wiosna, czas wykotu. To wtedy pojawiają się jagnięta, a gdy pola powoli się zielenią gospodarz ma czas na inne zajęcia niż dokarmianie stada sianem. Praca w gospodarstwie dotyczy wszystkich domowników, a czasem potrzebna jest pomoc z zewnątrz.

Dopóki zajmujemy się pracą, mężczyźni i kobiety, którzy kiedyś nam w niej towarzyszyli, wciąż żyją, są częścią tego, co robimy, częścią naszych opowieści i wspomnień, częścią tego, w jaki sposób i dlaczego wykonujemy swoje zadania.
Nie tylko o wykocie dowiemy się z książki. Tak naprawdę możemy przeżyć cały rok pracy na farmie. James opowiada o jesiennych aukcjach, które są również wydarzeniem towarzyskim, obserwacji stada i jego ulepszaniu poprzez odpowiedni dobór kupowanej trzody, codziennych obchodach na polach i innych pracach, które sprawiają, że podczas zimy, kiedy dnie są krótkie praca staje się bardziej znośna.

Urlop wypoczynkowy był według dziadka nowoczesną fanaberią, a pomysł, żeby wspinać się na wzgórze tylko po to, żeby się na nie wspiąć, uznawał za lżejszą odmianę obłędu.
Bardzo podobał mi się fragment o miłości do ziemi, która została porównana do uczucia, które żywi się do żony po wielu latach małżeństwa. Czytając te słowa wiedziałam, że to prawda.

Nasz związek z ziemią trwa niezależnie od pogody.
Rozległy teren Krainy Jezior i farmy porozrzucane po całym jej terenie sprawiają, że życie towarzyskie nie tętni tu co wieczór. Owszem, ludzie się spotykają, ale raczej każdy skupia się na pracy, zwierzęta są najważniejsze.

W końcu dobijamy targu i podajemy sobie ręce. Do tej pory nie wiem kto postawił na swoim, ale być może tak właśnie wyglądają interesy między ludźmi, którzy darzą się szacunkiem.
Mieszkańcy Krainy Jezior to zamknięta społeczność, ludzie bacznie się obserwują i darzą się szacunkiem za ciężka pracę, doceniają się, poświęcają uwagę.

Naszej społeczności nie cechuje tradycyjna angielska klasowość. Od wieków hołdujemy typowej dla ludów Północy zasadzie całkowitej równości między ludźmi.
Opis na okładce wprowadził mnie w błąd. Spodziewałam się opowieści człowieka najpierw rzucającego korporację, a potem rzucającego się na głęboką wodę. Nic z tych rzeczy. Owszem, James przez chwilę myślał, że chce w życiu robić coś innego, ale wrócił na farmę i tak jak dziadek i ojciec pracuje i mieszka w Krainie Jezior.

Ach, co to był za miły czas spędzony z Życiem pasterza. Niezwykły. Spokój, który na mnie spływał był wart każdej minuty poświęconej książce.

Współczesne społeczeństwo przemysłowe ma obsesję na punkcie wyjeżdżania dokądś i dokonywania czegoś w życiu i przywiązuje do tych zjawisk niezwykłą uwagę.

Wśród książek przeze mnie uwielbianych są te, które pokazują mi świat, którego nie znam i nie mam szansy poznać inaczej, jak przez lekturę. Trochę obawiałam się Życia pasterza, ale kiedy Paulina z Miasta Książek zapewniła mnie, że to dobra rzecz, ustawiłam się pierwsza w kolejkę. Przeczytałam z przyjemnością, choć moje wrażenia po lekturze były nieco inne, niż myślałam, że będą.

Dlaczego się bałam, zapytacie. Cóż, książek o tym, jak ktoś odkrywa sens życia, porzuca wszystko, co do tej pory robił, zrywa wszelkie kontakty i zaszywa się gdzieś w jakiejś dziczy czy wyrusza w podróż jest przecież mnóstwo. I w przeważającej części nie są zbyt dobre, z przeróżnych względów. Życia pasterza, choć na pierwszy rzut oka sprawia również takie wrażenie, jest zupełnie inne.

Bo James Rebanks niczego nie odkrywa, nie rzuca niedobrego, konsumpcyjnego życia i kariery w korporacjach po to, aby zostać pasterzem. Nie. On tym pasterzem jest, z krwi i kości, z duszy i przekonania, a jego rodzina jest związana z Krainą Jezior i pasterstwem już od 600 lat. Życia pasterza to swoisty dziennik, w którym Rebanks przybliża nam rok ze swojego życia, a retrospekcjach pokazuje dzieje swojej rodziny i to wszystko, co sprawiło, że dzisiaj jest tym, kim jest. Treść musiała być podzielona według pór roku, bo jak inaczej pisać o życiu, które jest tym porom podporządkowane. Rozdziały o pracy pasterzy przeplatają rozdziały o samym autorze i jego życiu, w nich też dzieli się swoimi inspiracjami, poglądami, uwagami. I o ile te rozdziały o pracy pasterzy są dla mnie bardzo ciekawe, o tyle czytając te drugie, zauważyłam, że jednak jestem ulepiona z innej gliny niż autor i wielu jego poglądów czy decyzji nie rozumiem.

Prawdziwa historia tej krainy powinna być historią ludzi, którzy nic nie znaczą.

James Rebanks kocha swoje miejsce na ziemi. Nie wyobraża sobie mieszkać gdzieś indziej i zajmować się czymś innym. Rozumiem to doskonale, to bliska mojemu sercu filozofia życia. Bo to naprawdę wspaniale mieć takie miejsce. Prostota życia, naturalny rytm, zdrowe zmęczenie, widoczne efekty ciężkiej pracy i mocne poczucie sensu tego, co się robi – brzmi jak przepis na szczęśliwe życie. Autor nie gloryfikuje jednak swojego życia, absolutnie. Szczerze pisze o problemach, o sporach, o walce o utrzymanie farmy, o braku pieniędzy…Czytelnik może wyrobić sobie własne zdanie, czy takie życie to jest coś, co go pociąga, czy też jest jego najgorszym koszmarem.

Ja chyba stoję w pół drogi. Mam swoje ranczo na wsi, na które zawsze jeżdżę z dziką przyjemnością. Wprawdzie nie mam owiec, ale mam spokój, przyrodę, ciszę, wodę ze studni i możliwość pobiegania boso po ziemi. To miejsce ładuje mi akumulatory jak żadne inne. Ale czy mogłabym tam mieszkać na stałe? Raczej nie. Ja jednak muszę pójść do kina czasami, na koncert czy do teatru. Czasami muszę poleżeć cały weekend w łóżku, zakopana pod kołdrą z nicmisięniechce. Albo grać cały dzień w Wiedźmina. Największe negatywne zaskoczenie odczułam, kiedy James napisał, że wszelkie podróże dla niego są stratą czasu. Rozumiem, że można kochać swoje miejsce do życia i uważać je za najlepsze. Rozumiem, że można nie chcieć czy nie mieć czasu na wakacje co roku w ciepłych krajach. Ale przecież jest tyle możliwości! A zamykanie się i odcinanie od poznawania i rezygnowanie z ciekawości to coś, czego nie rozumiem (choć z drugiej strony, może gdybym miała taki widok z okna, jak ten poniższy, to wystarczyłoby mi siedzenie i codzienne patrzenia na niego? Mogłoby tak być…). Podoba mi się natomiast jego motywacja do napisania tej książki – pokazanie tych terenów widzianych oczami ludzi, którzy tu żyją. Kraina Jezior jest miejscem bardzo popularnym turystycznie, jest inspiracją dla wielu twórców i artystów. Dobrze, że pojawiła się książka kogoś, dla kogo Kraina Jezior jest wszystkim.

Życie pasterza warto przeczytać. Zajrzyjcie również na Twittera Herdwick Shepherd, gdzie będziecie mogli podejrzeć codzienne życie na farmie autora. Niektóre zdjęcia są przepiękne i wzbudzają automatyczną tęsknotę za przyrodą, zwłaszcza, jak oglądasz je, siedząc za biurkiem w pracy. Warto również ze względu na samą Krainę Jezior, bo wiele dowiemy się o jej historii. Warto i ze względu na dawkę owczej wiedzy i na możliwość obcowania z tą krainą nie jak turysta, a jak mieszkaniec.