Ja, anielica - audiobook (mp3) Katarzyna Berenika Miszczuk

Prawda jest prosta, nie trzeba z nią kombinować i pozwala na spokojne życie, bez wyrzutów sumienia, po prostu wystarczy ją poznać… No cóż czasem przynosi z sobą przysłowiowe trzęsienie ziemi, nagłe zmiany i co najmniej jeden motyw do zbrodni, cała reszta to początek historii, która nawet anioła wyprowadzi z równowagi!

Jak wiadomo droga do piekła wybrukowana jest dobrymi chęciami. Znane jest tez powiedzenie, że gdzie diabeł nie może tam kobietę pośle. Tak dokładniej mówiąc nie obojętnie jaką, lecz konkretną. Wiktorię. Diablicę z przedrostkiem ex lub mówiąc po polsku byłą, jednak z Iskrą Bożą, dosłownie nie w przenośni. Co to oznacza przekonali się już śmiertelnicy, ci z piekielnych czeluści również. Tym razem zawitała do nieba i to żyjąc! Kłopoty się szykują i to z pewnością spore, bo kto jak kto, lecz Wiktoria po prostu przyciąga je jak magnes. Na dodatek w tej niecodziennej podróży nie jest sama. Putta pomocne są, lecz nie aż tak by uchronić od chaosu niebiańską Arkadię, pozostają jeszcze jej towarzysze. Na miejscu jest sielsko, anielsko i tak jakby spokojnie, chociaż czy to ni cisza przed burzą. Golemy ze złota o czymś świadczą, raczej jakoś ni chce się wierzyć, iż mają pokojowe zamiary. Z pewnością coś się szykuje, jak wiadomo tam gdzie Wiktoria to i jakieś turbulencje muszą się zdarzyć. Koniec świata już prawie był, udało się jej pożegnać z życiem, spiski też nie są jej obce, chociaż to ostatnie to już specjalność piekielnych znajomych. Co więc tym razem wydarzy się? Pewnie coś takiego, czego jeszcze anielskie oczy nie widziały…

Dobry humor, znani bohaterowie i to nawet z dziejów annałów oraz przede wszystkim intrygi diabelsko-niebiańskie. Mało? Dodajmy do tego śmiertelniczkę, przed jaką powinni drżeć zastępy aniołów i diabłów. W końcu nie tak łatwo zostać anielicą, oczywiście doświadczenie w życiowym cv o byciu diablicą wyróżnia się, lecz wszystko przed nią i czytelnikami. Postacie z charakterami dalekimi od zwyczajowych wyobrażeń, entourage`e takoż, to tak na wstępie, gdyż później robi się jeszcze bardziej ciekawie, by nie rzec intrygująco. Jeśli myślicie, że niebiańskie otoczenie to jedynie sielskość i anielskość to już autorka zadbała by obalić ten mit i równocześnie go co nieco podtrzymać, ale szczegóły najlepiej poznać samemu. Śmiech nieraz będzie słyszany podczas lektury, bo co jak co, lecz dialogi podszyte ironią i równocześnie humorystyczne są na porządku dziennym. Nie zapominajmy o sekretach i knowaniach oraz oczywiście głównej bohaterce, w końcu wokół niej wszystko się kręci i jeśli nie zawsze jest sprawczynią zamieszanie to bez wątpienia znajdzie się w jego centrum. Niech Was nie zmyli tytuł Ja, Anielica, będzie akcja i reakcja oraz zawitacie do Arkadii, gdzie wydarzy się dużo i jeszcze więcej niż ktokolwiek z nieśmiertelnych i śmiertelników spodziewa się!

Wiktoria Biankowska wciągnęła mnie do swojego świata w pierwszym tomie swoich przygód. Przyznaję, kolejne części musiały poczekać trochę na swoją kolej, jednak kiedy już się postanowiłam za nie zabrać - nie zatrzymałam się tylko na drugim tomie. Dziś chciałabym opowiedzieć kilka słów na temat Ja, anielica, czyli właśnie drugiej części przygód Wiktorii – czy wypadł on lepiej niż Ja, diablica? Czy niebo okazało się ciekawsze od piekła?

Teoretycznie Wiktoria zdołała już wrócić do siebie po tym, co przeżyła w Piekle. Dziewczyna nie spodziewa się jednak, że do jej życia z hukiem wróci przystojny diabeł Beleth oraz jego przyjaciel Azazel. Nie będą to jedyne postacie, które zechcą namieszać w ziemskim życiu Wiktorii. Tym razem to Niebo będzie potrzebowało drobnej ingerencji ziemskiej kobiety. Do tego wszystkiego dochodzą problemy sercowe – jak wybrać między przystojnym śmiertelnikiem, a równie przystojnym diabłem? No cóż, przed naszą główną bohaterką niezwykle trudny orzech do zgryzienia. Czy Niebo okaże się równie szalonym miejscem, co znane Wiktorii Piekło? Jakie przygody czekają na nią tym razem?

Może zacznę od tego, iż niespodziewanie dla mnie samej bardzo wciągnęłam się w tę część historii o Wiktorii Biankowskiej. Choć początek nie był dla mnie najłatwiejszy (w końcu poprzednią część poznałam już jakiś czas temu), to z czasem gładko weszłam do świata wykreowanego przez autorkę. Jak się okazało, Niebo wcale nie było nudne, a sama autorka zadbała o to, by w książce sporo się działo.

Główna bohaterka zdołała mnie do siebie przekonać zdecydowanie bardziej. Choć nadal zdarzało jej się podejmować naprawdę głupiutkie decyzje, to jednak zauważyłam w niej naprawdę dużo dobrych cech. Wiktoria jest tym typem bohaterki, która ma wielkie serce, ale z drugie oj strony potrafi wyprowadzić z równowagi osobę o nawet anielskiej cierpliwości. Diabły, które skutecznie starały się na powrót wkroczyć do życia głównej bohaterki, wzbudziły moje zainteresowanie, chociaż nie raz przewracałam oczami podczas czytania o ich kolejnych poczynaniach.

Katarzyna Berenika Miszczuk ma naprawdę bardzo dobre pióro, a wręcz pokuszę się o stwierdzenie, że książkę tę czyta się o wiele lepiej i jest według mnie po prostu lepsza, niż część poprzednia. Czy to tylko moje spostrzeżenie? Być może. Jednak nie mam najmniejszego zamiaru tego ukrywać. Czytanie o tym, co bohaterowie musieli przeżywać w Niebie i jakie niebezpieczeństwa na nich czyhały... to było coś. Przyznaję, po skończeniu lektury tej pozycji poczułam ogromną chęć poznania dalszych tomów, nawet jeśli miałabym je przeczytać w kilka dni.

Ja, anielica to tytuł, który czekał na swoją kolej dość długo, a jednak mam wrażenie, że tak właśnie miało być. Dzięki temu zdołałam spojrzeć na tę historię inaczej i zrozumieć z niej o wiele więcej. No i co tu dużo pisać - jeśli właśnie tak naprawdę wygląda Niebo, to wszyscy jego mieszkańcy z pewnością nie odczuwają nudy.

Ta książka to bardzo dobra odskocznia od problemów dnia codziennego. Wciągnie, na swój sposób rozbawi no i co najważniejsze, skutecznie zajmie naszą uwagę na długie godziny. Zdecydowanie polecam Wam ten tytuł, a ja już zabieram się za lekturę kolejnego.

Niebo w koncepcji autorki, pod względem organizacji, podobne jest do Piekła znanego z pierwszego tomu. Również przewodzi mu najsilniejsza istota, a przybywający muszą zgłosić się do odpowiedniego urzędu. Tyle, że anielscy urzędnicy to przesłodkie putta, które są uprzejme aż do przesady, a społeczność współtworzy spokojną i żyjącą w przyjaźni utopię, podzieloną na dzielnice nazywane zgodnie z wyznawaną wiarą. Niesamowicie rozbawiła mnie scena z drzwiami i buntowniczym putto! Punkty za kreatywność należą się również za strażników nieba, PRZYCISK WIELKIEEEGO KATAKLIZMU oraz klucze henochiańskie. I byłabym zapominała - można zweryfikować czy według autorki nasi bliscy naprawdę przyglądają się nam z Nieba.

Natomiast sami bohaterowie nadal pozostają płascy. Wiki jest niepokorna, Beleth przystojny, a Azazel przebiegły. Jakby mieli tylko tę jedną cechę! Dodatkowo irytowało mnie nadużywanie zwrotów przystojny diabeł i przebiegły diabeł jakby to były przydomki Beletha i Azazela, co całkowicie mordowało nadzieję na pogłębienie charakteru postaci. Wprowadzenie kolejnej kobiecej bohaterki również uważam za nieudane. Szczególnie przedstawionej w taki sposób. Okey, rozumiem koncept bycia diabłem, ale czy to nie oznacza posiadania dozy inteligencji i sprytu, oprócz pokładów złośliwości? Miałam wrażenie, że postać ta powstała tylko i wyłącznie po to, żeby Beleth mógł się potargować z Wiki. Książkę ratują bohaterowie drugoplanowi, na których jednowymiarowość można przymknąć oko, gdy pojawiają się w pojedynczych scenach. Piotrek, który próbuje odnaleźć się w nowych warunkach, jako jedyny z głównych bohaterów chociaż trochę się rozwija. Jednak czar pryska, gdy próbują wraz z Belethem zaimponować Wiki. Czy może mi to ktoś wytłumaczyć?! Czy w prawdziwym świecie naprawdę zbiera się punkty, żeby zaimponować swojej wybrance? Może ja żyję bez jakiejś podstawowej wiedzy społecznej?

Pomijając przymilanie się Beletha, śmieszki Azazela i kłótnie diablo-ludzkie o Wiki, jakby jej nie było w pomieszczeniu, akcja jest prowadzona całkiem sprawnie i logicznie. Wprowadzenie Moroniego nadało wydarzeniom szczególnego rumieńca, a finał wątku został tak dobrze skonstruowany, że moja wyobraźnia była mile połechtana.

Podtrzymuję opinię, że nie było to najlepsze czytadło. Jednak mimo negatywów, widzę też potencjał, szczególnie w pomysłach jak funkcjonują poszczególne zaświaty. Moje mieszane uczucia ubieram w trzy gwiazdki. Zobaczymy, co wydarzy się w trzecim tomie i kogo uda się poznać w głębokim Tartarze. Chociaż po tym, co Beleth zrobił w ostatnim oddziale, ten przystojny diabeł <zgrzyta zębami> ma u mnie minusa na starcie.