Lwowski ptak - audiobook (mp3) Piotr Tymiński

Przychodzę do Was dzisiaj z nieco trudniejszą książką. Książką historyczną, której nie każdy podoła. Wiem, że nie każdy lubi tego typu historie, ale i takim należy się uwaga. Sama należę do grona osób, które zbyt często nie sięgają po tego typu literaturę, ale jeśli to ten autor, pan Piotr, to nie odpuszczam. A więc jak to było z tym Lwowskim Ptakiem? Mój Tato był zadowolony, czytał przede mną. Więc jak jemu się spodobało, to pomyślałam, że i mnie również przypadnie do gustu.

Na okładce widzimy prawdopodobnie naszą Tońkę, która ma spięte włosy w kok. Widzimy również budynki, ruiny oraz ptaka. A nawet dwa. Ja wiem, co oznaczają, a Wy dopiero się dowiecie, gdy sięgnięcie po te powieść. Jest ona delikatna, nie razi w oczy i jest moim zdaniem minimalistyczna i odpowiednia do tego, co zawarte jest w środku.

To już moje trzecie spotkanie z autorem i jego powieściami. Mogłabym rzec, że to, o którym dziś Wam piszę było dla mnie... Najlepsze. Poprzednie dwie historie również przypadły mi do gustu, ale to Lwowski ptak sprawił, że czytało mi się tę książkę bardzo szybko i lekko, mimo iż sporo scen nie było przyjemnych. To jednak historię tej dziewczyny, głównej bohaterki, wybrał mój umysł jako tę najlepszą. Pewnie dlatego, że nie było tutaj przeładowania w postaci nazw, dat, pseudonimów... Całkiem możliwe. Czytało mi się naprawdę dobrze i byłam w szoku, że aż tak ta lektura zapadnie mi w pamięć... Jeżeli już kiedykolwiek czytaliście książki pana Tymińskiego, to polecam również już i tę. Bo jest jak najbardziej warta waszej uwagi.

Wszystko to, co przeczytacie na stronach tej powieści jest tak realne, tak momentami brutalne... Niemniej jednak takie powinno być i cieszę się, że pisarz nie podkolorowywał historii. Przedstawił ją taką, jaka była. Zarówno scenę zajęcia mieszkania naszej głównej postaci, czy scenę z pociągu... To wszystko zostawi w Was ślad i będzie krótką lekcją historii, która naprawdę zostanie z Wami na dłużej. Nie wiem dlaczego, ale w tym przypadku, po zamknięciu oczu wszystko widziałam dokładnie. Zrujnowany Lwów, szpital, pocztę, każdy opisywany budynek, ale i bohaterów. Widziałam ich wszystkich umorusanych, zmęczonych, ale i zdeterminowanych.

Nasza główna bohaterka, najpierw Antonina, następnie Hippolit... Wykazała się niezmiernie wielka odwagą! Nie zwracałam wcześniej uwagi na kobiety walczące podczas wojny czy powstań. Jakoś zawsze kojarzyło mi się, że przecież one były wykorzystywane do czegoś innego. Były z góry określane jako słabsze. A nasza Amazonka podstępem wdarła się do szeregu i walczyła o swoja ojczyznę. Naprawdę jestem pod wielkim wrażeniem tej osobowości i tutaj wielkie brawa należą się autorowi za stworzenie prawdziwej, oryginalnej postaci, dzięki której mogłam przeżyć kilka trudnych chwil, ale i mogłam jednocześnie wyobrazić sobie wiele sytuacji z czasów, których nie chcielibyśmy teraz. Oczywiście nie jest ona jedyna postacią, jest ich wiele, ale to ona najmocniej wryła się w moją głowę, co zresztą jest logiczne patrząc na sam fakt, że jest główną bohaterką. Cieszę się, że mogłam poznać tak dzielną dziewczynę i szczerze mówiąc, niewiele z nas miałoby na tyle odwagi co właśnie Tońka.

Autor potrafi zainteresować człowieka na tyle, ze nie sposób jest się oderwać od tej lektury. Czyta się stronę za stroną, mocno trzymając kciuki za naszą bohaterkę. Wszystko opisane z najmniejszymi detalami, a to wcale nie nudzi. Wręcz przeciwnie. Jeszcze bardziej zachęca do przeczytania jeszcze jednej strony... I kolejnej...
Jest to powieść historyczna, która mimo iż Wy możecie nie lubić tego gatunku, to po przeczytaniu przypadnie Wam do gustu. No nie wiem, co jeszcze mogłabym o niej napisać. Jest to naprawdę godna uwagi lektura. Dla każdego z nas, nie tylko fanatyka historii.

Reasumując muszę przyznać, raz jeszcze, że jestem pod wrażeniem. Cała ta historia przypadła mi do gustu, poczułam się niemal tak, jak na lekcjach historii w szkole średniej z panią profesor D. Uwielbiałam jej słuchać. Tak i w tym przypadku, pan Piotr przedstawił mi kawał historii, za pomocą młodej dziewczyny. Dziewczyny, która nie powinna przechodzić tego, w jakiej sytuacji się znalazła, nie powinna walczyć, a cieszyć się każdym dniem i być szczęśliwa. Jednak było to wtedy nieosiągalne, a dla niej szczęściem było udział w walkach i odpieraniu ataku wroga.
POLECAM WSZYSTKIM, bez wyjątku. Myślę, że będziecie usatysfakcjonowani.

Bohaterska obrona Lwowa widziana oczami młodej dziewczyny

Piętnastoletnia Tońka jest wielką patriotką. Swój protest przeciwko zawładnięciu polskim Lwowem przez Ukrainę wyraża chęcią przyłączenia się do walczącej młodzieży. Dowództwo uważa jednak, że dziewczyny mogą być co najwyżej sanitariuszkami, a nie stawać na froncie z bronią w ręku. Zdeterminowana Tońka nie zamierza się poddawać. Przebiera się za mężczyznę, ścina włosy i pod przybranym imieniem Hipolit dostaje się do liniowych oddziałów. Czy wzorem mitycznej królowej Amazonek, Hippolity, uda jej się stoczyć bohaterską walkę z nieprzyjacielem?

Ta poruszająca powieść została napisana dla uczczenia pamięci setek lwowskich dzieci, które w listopadzie 1918 roku chwyciły za broń, pragnąc bronić ojczyzny. Niesłychany patriotyzm, heroiczne bohaterstwo i chęć poświęcenia dla najwyższych idei sprawiły, że marzenia pokoleń mogły się spełnić.

Lwowski ptak jest wzruszającą powieścią o prawdziwym patriotyzmie, dobrych, mężnych sercach i odwadze dzieci, do jakiej niejeden dorosły nie byłby zdolny. To nie tylko przypomnienie istotnych wydarzeń historycznych, ale również hołd dla wszystkich, którzy bohatersko walczyli o zagrożony Lwów. Nie jest to jednak nudne przedstawienie suchych faktów, nakreślona opowieść pozwala nam spojrzeć na zamieszki zupełnie z innej strony, a stworzona postać już od pierwszych stron zyskuje sympatię czytelnika, dzięki czemu jej przygody odebrane zostają niesłychanie emocjonalnie.

Cóż można uczynić w niewoli, gdy dusza rwie się do czynu. I po cóż, mój Drogi Bracie, uczyłeś mnie strzelać z karabinu?
Na uwagę zasługuje niesamowity klimat książki, który błyskawicznie obezwładnia czytającego. Sugestywne pióro autora i dynamiczna akcja sprawiają, iż czujemy, jakbyśmy znaleźli się w samym środku wojny. Wszechobecne odgłosy zbrojnych działań, przenikające strach i zmęczenie udzielają się niezwykle silnie, angażują wszelkie zmysły, dlatego lektura staje się wyjątkowym, niezapomnianym, ale i niesłychanie emocjonalnym doświadczeniem. Tak zbudowana, przeszywająca atmosfera jest ogromną zaletą, to dowód na to, iż powieść historyczna nie musi być nużąca czy męcząca, może stać fascynującą, a zarazem pouczającą przygodą, do której z przyjemnością będziemy powracać.

Jak łatwo się domyślić, dzieciństwo naszkicowane w powieści Piotra Tymińskiego, niczym nie przypomina tego z czasów obecnych. Trudny okres ukształtował wyjątkowo silne charaktery, młodzi ludzie musieli dorosnąć o wiele szybciej, beztroskie zabawy zostały im brutalnie odebrane. Nie da się jednak nie zauważyć, że nawet Ci najmłodsi w swoim życiu kierują się największymi wartościami, nie tylko wobec ojczyzny, ale i rodziny. Ich serca przepełnione są miłością do kraju i rodziców, prawdziwą przyjaźnią, zdolnością do poświęceń, lecz także szacunkiem, bezinteresownością i poczuciem obowiązku.

Nie myślałam wcześniej, że wojna zezwierzęcić może człowieka. A jednak tak. I z jednej strony to mnie przeraża, a z drugiej budzi moją nienawiść. Dziś zabiłam i zabiłabym jeszcze raz, bez zastanowienia. Przeżyłam strasznie brutalny atak na moją godność, na mnie. Ale teraz jestem pewna, że zasłużyli jedynie na śmierć. Jakim to trzeba być człowiekiem, by swoimi żądzami upokarzać drugiego człowieka?
Główna bohaterka zaskakuje determinacją i odwagą. Ewidentnie stawia dobro kraju ponad resztę, jest w stanie zrobić wszystko, byle móc walczyć o wolność. Jej postawa wywołała we mnie ogromny podziw i dumę, a bohaterstwo dziewczyny już na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Świadomość, że jej postać została stworzona na podstawie autentycznych życiorysów, jest miażdżąca psychicznie, ale jestem pewna, że tę poruszającą historię powinien poznać dosłownie każdy.

Franciszku, oczekuję Ciebie, mam świadomość, że poniekąd jako wyimaginowanego wybawcę, który, gdy przybędzie, wszystkie kłopoty rozwiąże.Lwowski ptak jest chwytającą za serce, w pełni angażującą, nadzwyczaj wartościową pozycją o prawdziwym patriotyzmie i bohaterstwie, lecz także o okrucieństwie wojny, które nie pomija nawet tych najmłodszych. To niesłychanie prawdziwa, przejmująca historia, jaką powinien poznać absolutnie każdy. Godne podziwu postawy, staranny, niezwykle wiarygodny obraz tragicznych wydarzeń historycznych, pełnowymiarowe, wzbudzające podziw i szacunek postacie, a wszystko nakreślone niesłychanie sugestywnym, przystępnym piórem. Dbałość o szczegóły nadaje powieści głębi i przemienia zwykłą lekturę w niezapomniane, przeszywające serce doświadczenie. Jestem pewna, że nikt nie będzie w stanie przejść obok tej pozycji obojętnie. Polecam gorąco!

Przeczytałam wiele powieści i pamiętników wojennych, lecz właściwie wszystkie związane były z II wojną światową. Tym razem miałam możliwość poznania innej walki w obronie Ojczyzny. Czy ta historia zapadła mi w serce? Czy może żałowałam, że po nią sięgnęłam? Tak, żałowałam. Głównie tego, że nie potrafię czytać szybciej, tak bardzo porwały mnie losy piętnastoletniej bohaterki powieści. I jeszcze tego, że kompletnie nie znam Lwowa i nie mogłam sobie w pełni wyobrazić miejsc, o których pisał Autor.

Piętnastoletnia Antonina ma serce na właściwym miejscu. Bije ono nie tylko dla rodziny i przyjaciół, jak to bywa u nastolatków, ale również, a może przede wszystkim dla Ojczyzny, którą jest Polska. Dziewczyna mieszka jednak we Lwowie, który jest właśnie bezlitośnie niszczony i przejmowany przez Ukraińców. Towarzyszymy Tońce przez 22 dni listopada 1918 roku. W tym czasie dziewczyna dołącza do walczącej młodzieży, aby dorzucić swoją cegiełkę do obrony ukochanego miasta, będącego dla niej ostoją polskości. Ponieważ początkowo nikt nie chce jej w swoich szeregach, przebiera się w strój starszego brata, ścina piękny warkocz i jako Hipolit udaje się na front, gdzie zawsze ląduje tam, gdzie najwięcej się dzieje. W ferworze walk Tonia uczy się, jak być żołnierzem. Dopadają ją wrogowie, świszczą jej koło uszu kule, uczy się strzelać, zabija wrogów i ratuje rannych. Choć nie raz boi się tego, co ją czeka, nigdy się nie wycofuje. Popełnia błędy, ale honorowo stara się zrehabilitować właściwymi czynami. Niewielu dowiaduje się, że tak naprawdę dzielny Hipolit do odważna i nieugięta Antonina.

Autor zastosował jedną z moich ulubionych metod narracji. Nie dość, że obserwujemy wszystkie wydarzenia z perspektywy Toni, to jeszcze co jakiś czas zaglądamy do jej pamiętnika, który dziewczyna prowadzi w formie listów do brata, na którego z utęsknieniem czeka. Spotkanie z nim jest dla niej tak ważne nie tylko z powodu silnej więzi, która ich łączy, ale także dlatego, że docierają do niej strzępki informacji o nim jako żołnierzu i jego przybyciu do Lwowa z Wojskiem Polskim, z tak oczekiwanym przez wszystkich wsparciem dla walczących.

Byłam pełna podziwu dla Autora, że potrafił tak plastycznie, z zacięciem i dużą dynamiką, opisać działania wojenne. W wielu książkach, również beletrystycznych, o wojnie natrafiałam na przykłady określania broni, innego uzbrojenia czy samolotów, które nic mi nie mówiły i przez to zaciemniały powstający w mojej głowie obraz, a tutaj Autor w prosty sposób przedstawił odmiany broni, której używali walczący, bez skomplikowanych wyjaśnień czy niepotrzebnych opisów. Krótko i na temat, aby nie zakłócać wartkiej akcji.

Piękny język powieści i świetne dialogi sprawiają, że opowieść tę czyta się z przyjemnością, a momentami wręcz z zapartym tchem. Historia Antoniny niesie ze sobą bowiem ogromny ładunek emocjonalny. Nie wiem co bardziej mnie poruszyło. To, że tak niewiele wiedziałam do tej pory o Bitwie o Lwów, czy to, iż w tej walce zginęło tyle dzieci. W posłowiu Autor między innymi wyjaśnia, dlaczego książka ma taką, a nie inną formę. Najbardziej cieszę się, że Pan Piotr wykorzystał w dialogach jedynie wstawki z języka ukraińskiego czy drobne elementy specyficznej odmiany języka polskiego używanej przez lwowian. W zupełności wystarczyło to do stworzenia odpowiedniego klimatu rozmów między bohaterami. Wydaje mi się, że przy konieczności korzystania z tłumaczeń dialogi straciłyby całą swoją dynamikę.

Okładka jest niesamowita. Dopracowana, pełna emocji i ukrytych przesłań, które zrozumiałam w pełni dopiero po lekturze. I do tego piękna reprodukcja obrazu Kossaka "Orlęta - obrona cmentarza". Rewelacja, dokładnie to, co lubię w okładkach powieści z tego gatunku.

Na koniec dodam jeszcze co wywołało u mnie największe zaskoczenie podczas lektury. I nie będzie to wcale związane z wojną! Otóż, wyobraźcie sobie moje zdziwienie, kiedy - tonąc całą wyobraźnią w wojennej zawierusze - przeczytałam nagle, jak jeden z bohaterów opowiada o tym, że walcząc na froncie włoskim zajadał... pizzę! Oczywiście, zaraz przejrzałam "internety" w poszukiwaniu informacji o historii pizzy i znalazłam wzmiankę o tym, że również w Polsce mogła ona być już wtedy znana, ponieważ według jednego z portali po raz pierwszy pojawiła się u nas już za czasów królowej Bony, czyli w XVI wieku. Ciekawe, prawda?

Zatem, Kochani - czytajcie! Koniecznie!

Heroiczna nastolatka wzorem patriotyzmu

Trzecia książka Piotra Tymińskiego to kolejny dowód na to, że historię można pięknie opowiadać, malować jej obrazy, które poznajemy w postaci wciągającej literatury. Lwowski Ptak to wzruszająca opowieść piętnastoletniej Tońki, która wykazała się ogromnym, patriotycznym sercem. Taka postawa w dzisiejszych czasach może być stawiana za wzór. Bohaterka tej powieści ujmuje nas swoją niezłomną siłą walki przeciwko zawładnięciu polskim Lwowem przez wojska ukraińskie. Dzisiaj na próżno szukać wśród nas takich zachowań. Dziś patriotyzm zatarł swoje znaczenie, nie mówiąc już o czynach bohaterskiej Antoniny, która wykazała się męstwem i odwagą. Takiej postawy pozazdrościć mógłby jej niejeden mężczyzna. Wielu z nas mogłoby uczyć się od tej nastolatki, czym jest miłość i oddanie dla ojczyzny. Tak samo wielu nauczycieli historii mogłoby brać przykład z Piotra Tymińskiego (historyka z wykształcenia i zamiłowania), jak pięknie i ciekawie można uczyć historii. Autor w tej niezwykłej powieści opisuje wydarzenia związane z bohaterską obroną Lwowa, z perspektywy młodej dziewczyny, która dotknięta tragicznym losem swej przyjaciółki postanawia w przebraniu mężczyzny przyłączyć się do walczącej młodzieży. W tym celu ścina włosy i przybiera imię Hipolit.

Książka jest ważną powieścią historyczną, którą chętnie widziałbym w kanonie lektur szkolnych, tak by młodzież mogła poznać historię lwowskich dzieci, które w listopadzie 1918 roku niesione pragnieniem obrony swej ojczyzny sięgnęły po broń. Ta powieść historyczna, nie tylko kształci w nas prawdziwe patriotyczne postawy, nie tylko uczy prawdziwej historii, lecz również jest wzruszająca opowieścią chwytającą za serce. Styl pisarski Autora sprawia, że powieść tę czyta się z lekkością, a pomimo tematu trudnych ludzkich losów czyta się ją z przyjemnością. Pan Piotr przyznaje, bohaterka którą poznajemy na kartach tej książki jest postacią fikcyjną, a „autentycznym przykładem dziewczyny walczącej w męskim przebraniu jest chociażby poległa 9 listopada na Reducie Bema ochotniczka znana jako Józef Balzer (właściwie Józefa Hoboń). Dzięki autorowi możemy uczestniczyć w dwudziesto dwu dniowych walkach, które w tej powieści są autentycznym opisem tych wydarzeń. Ta młoda waleczna dziewczyna budzi nasz podziw i jest wzorem człowieka, który pragnie wolności tak bardzo, iż jest w stanie przelać w jej imię swoją krew. Dzięki takim ludziom obecne pokolenia mogą cieszyć się wolnością. Ważne by następne pokolenia nie zniweczyły otrzymanego poczucia wolności i bezpieczeństwa. Istotne również jest to byśmy nie zapominali takich czynów i takich bohaterów, dlatego dzięki takim publikacjom pamięć o nich nie zginie, a będzie pielęgnowana ku ich czci.

Piotr Tymiński pisząc tę książkę nie tylko dostarcza nam pięknych chwil podczas jej lektury, ale stawia pomnik ludziom, którzy tak jak bohaterka tej powieści nie lękali się poświęcić swoich lat młodości, a nie raz swego życia w imię obrony swojej ojczyzny i bezpieczeństwa dla potomnych. Powieść tę możemy zaadresować do młodzieży, która być może doceni fakt, iż może żyć i rozwijać się w wolnym i bezpiecznym kraju, co nie było dane ich rówieśnikom żyjącym w latach dziesiątych XX wieku. Młoda Antonina może być dla nas wzorem, idealną bohaterką, którą warto poznać i brać z niej przykład. Dziś w czasach wolności również i my możemy pielęgnować w sobie takie postawy jak ta dzielna nastolatka. Na szczęście nie musimy przelewać krwi za nasz kraj, lecz wzorem Tońki możemy czynić go piękniejszym każdego dnia. Uśmiech, życzliwość względem drugiego człowieka, czy też pomocna dłoń choćby w prozaicznych codziennych sprawach, niech będzie takim małym kamyczkiem naszej bohaterskości będącej uhonorowaniem wielkiego czynu młodej Antoniny. Warto tak jak ona wykazać się swoją postawą ukazując ludzką twarz. To co przykuwa dodatkową uwagę w tej powieści, to listy do swojego brata Franka, jakie dziewczyna zapisywała w swym zeszycie. Niestety nigdy i nigdzie ich nie wysłała, gdyż nie znała adresu brata. Były one dla niej próbą rozmowy z bratem a także chęcią uzewnętrznienia swojego bólu związanego z trudnymi czasami, w których musiała się odnaleźć. Zatem warto pójść do najbliższej księgarni i odnaleźć na jej półkach powieść Lwowski ptak Piotra Tymińskiego, by móc poznać tę wzruszającą historię, która powinna być dla każdego z nas lekcją historii i patriotyzmu.

Bohaterowie nie zawsze znani są z imienia, nazwiska czy pseudonimu. Bywają, i to wcale nie tak rzadko, anonimowi, o których jedynie pamięć zbiorowa pozostała. Ich czyny wcale nie są mniej waleczne, ale zbyt często w zbiorowości nie dostrzegamy jednostek i ich czynów. Za nieznanymi imionami kryją się ludzie, którzy w godzinie próby dali z siebie wszystko, nie oczekując uznania czy też sławy.

Nie miała w planach walki z bronią w ręku, lecz kiedy w pewnej chwili Tońka podjęła decyzję, jakiej nie tak dawno nie brała pod uwagę. Jednakże jej ukochany Lwów był zagrożony co więc pozostaje? To, na co nie wszyscy by się poważyli, dołącza do obrońców i nie chce być jedynie sanitariuszką, tylko czynnie walczyć. Jednak czy ktoś weźmie ten zapał na poważnie? Młodsi od niej chłopcy, z bronią w ręku, nie dziwią zbytnio, lecz dziewczyna wzbudza co najmniej nieufność. Pozostaje jedynie ukrycie swej tożsamości, zamiast Tońki pojawia się Hipolit, a jego obecności w samym centrum walk nie jest zaskoczeniem i nikomu nie przychodzi do głowy odesłanie go na tyły, by biernie uczestniczył w obronie. Jednakże rzeczywistość nie jest romantycznym obrazem patriotyzmu, chociaż to uczucie pomaga w ciężkich godzinach. Tuż obok giną lub zostają ranni rówieśnicy, a użycie karabinu może oznaczać odebranie komuś życia, lecz dla Tonki – Hipolita ważna jest obrona ojczystego Lwowa. Cena za to bywa czasem bardzo wysoka, zmęczenie i ból to tylko jej mały ułamek, ale warto ją ponieść gdy każda godzina przynosi nową nadzieję, że już niedługo ujrzy się nad lwowskimi dachami polską flagę. Czy wszystkim towarzyszom dziewczyny będzie dane zobaczyć biel i czerwień? Jaka rola pisana jest młodej obrończyni? Śmierć pojawia się często i zabiera kolejnych młodych obrońców, niekiedy znanych jedynie z imienia lub pozostających nieznanymi.

Mogła być jedną z wielu, tą, którą pamiętali jedynie najbliżsi i kompani, a kolejne pokolenia nie znało jej z imienia i nazwiska, lecz jako jedną z obrońców. Lwowski ptak nie jest kolejną książką z historią w tle lub taką szybko znikającą z pamięci. Obrona Lwowa z tysiąc dziewięćset osiemnastego roku widziana oczami naocznego świadka, co więcej obrońcy albo raczej obrończyni, nastoletniej dziewczyny – panienki z dobrego domu, chwytającej za broń. Niecodzienna perspektywa czyż nie? Ale także bardzo wymagająca wobec pisarza, gdyż z jednej strony punkt widzenia nie tak często spotykany, z drugiej fakty historyczne. Uzyskanie równowagi nie jest łatwe, lecz kiedy zostanie osiągnięta czytelnik otrzymuje niezapomnianą lekturę. Monumentalności faktów dziejowych Piotr Tymiński nie umniejszył w żadnym stopniu, jednakże za sprawą postaci przybliżył je szerszemu gronu i odkrył ich ludzką twarz. Dzięki pokazaniu młodych obrońców czytający mają szansę poznać historię od kulis, wcale nie mniej spektakularnych niż fabularyzowanych opracowaniach, w których obserwuje się bohaterów z przysłowiowych krwi i kości, targanych emocjami i wątpliwościami, pełnych zapału, lecz i zmęczonych walką. Lwowski ptak to lektura dla każdego, łączy w sobie rzeczywiste, dziejowe, momenty z przedstawieniem tych, tworzących je ludzi, lecz pozostających anonimowych. Za krzyżami na cmentarzu oraz wspomnieniami tych, którzy przeżyli kryją się splątane losy młodszych i starszych, jacy poszli za głosem serca oraz patriotyzmu, a najnowsza książka Piotra Tymińskiego pozwala poznać niezwykłych bohaterów w jednej z najważniejszych chwil w życiu.