Biel - ebook (epub, mobi) Małgorzata Oliwia Sobczak

Małgorzata Oliwia Sobczak zadebiutowała w kryminalnym świecie literackim Czerwienią, której akcję umieściła w Trójmieście. Czernią pokazała, że jej umiejętności kreowania intrygującej fabuły z mrocznymi elementami nie było przypadkiem, a Bielą zaczyna mocno zakorzeniać się wśród polskich kryminalnych autorów.

Fabuła
Zima. Z okna sopockiej kamienicy wyskakuje młoda dziewczyna. Ginie na miejscu. Ślady na ciele wskazują, że przed śmiercią była duszona oraz związana. Na miejsce zbrodni zostaje wezwany Leopold Bilski…

Dwutorowa akcja
Akcja toczy się w Bieli dwutorowo. Pierwszą wątek obejmuje rok 2015 i kręci się wokół śmierci młodej dziewczyny. Drugi w 1988, a ich wspólnym mianownikiem są trójmiejskie nocne kluby. Bardzo lubię taki zabieg w powieściach różnego gatunku, pomimo że nie jest on najłatwiejszy, ale daje czytelnikowi szerszy pogląd na wydarzenia, pozwala snuć domysły, szukać powiązań. Małgorzata Oliwia Sobczak poradziła sobie z tym naprawdę bardzo dobrze, bo całość zgrabnie spina się na ostatnich stronach.

Tło społeczne
Autorka już w poprzednich częściach pokazała, że potrafi w niezwykle obrazowy sposób opisywać określone grupy społeczne. Tym razem jednak podjęła się powrotu do czasów PRL-u w Gdyni, układów, zależności społecznych i politycznych. Odkrywa sekrety i brudy tamtych mrocznych i szarych czasów, w których nikt nie jest niewinny i nieskazitelny. A jeśli taki stara się być, to bardzo szybko trafia w trybiki większej i silniejszej machiny zależności lub przegrywa z własnymi wyrzutami sumienia.

Bohaterowie
Postaci to kolejny atut Bieli i całej trylogii, chociaż w moim odczuciu to dopiero Czerń i Biel pokazują wyraźnie, jak autorka przedstawia ich ewolucje, zmiany. Żadne zbrodnie, doświadczenia osobiste, tragedie i przeszłość nie mogą nie zostawić śladu na psychice i relacjach z bliskim, tylko każdy radzi sobie z tym inaczej.

Ta różnorodność charakterów i temperamentów, a przede wszystkich ich zmiana na przestrzeni całej trylogii Kolory zła jest tym elementem powieści Małgorzaty Oliwi Sobczak, który warto prześledzić i docenić. Tak, jak Czerwień była dla mnie osobiście, dobrym debiutem, bez wielkich wstrząsów, tak Czerń i Biel to już kryminały zdecydowanie dojrzałe, ukazujące nie tylko ewolucję bohaterów, ale również autorki.

W skrócieBiel to symbol niewinności, ale Małgorzata Oliwia Sobczak przewrotnie używa jej do ukazania brudu, fałszu, zdrady, perwersji i zbrodni. Autorka odkrywa przed nami półświatek oraz brzydkie sekrety Trójmiasta i po raz kolejny przykuwa nas do swojej powieści po ostatnią stronę…

Dziś i wtedy - prowadzone sprawy łączy tyle podobieństw, że aż się prosi, by grzebać w przeszłości. To ważne, bo rozwiązanie wiele wyjaśni samym bohaterom. Niestety, wycofanie się rakiem z pewnych usterek nie wyszło najlepiej. Czy mogło się udać? Obawiam się, że należało przewidzieć, iż z pewnych założeń nie da się wykręcić. Szkoda. I choć opowieść płynęła wartko, sprawy zajmowały uwagę, to jednak nie udało się na nowo tak dobrze zżyć z bohaterami. Pewna szorstkość uwierała i nie miało znaczenia, że ostatnia kropka powinna ugruntować satysfakcję większości. Mnie ciągle żal świetnego startu - na tyle, by przesłonił wiele walorów, których Bieli nie brakuje.

Finałowy tom z serii Kolory zła... To było coś obłędnie, niesamowicie dobrego! Liczyłam, że ten tom będzie poświęcony w głównej mierze Leopoldowi Bilskiemu! Sprawa sprzed lat, która go męczyła w końcu dostała szansę na rozwiązanie.

Było mi trochę smutno, gdy kończyłam tę książkę. To oznaczało jedno — rozstanie z bohaterami, z którymi zdążyłam się już zżyć. Niemniej jednak ucieszyłam się, że w końcu Leopold szczerze porozmawiał z Anią, czekałam na tę rozmowę.

Tym razem Leopold i jego drużyna A — Ania, Pająk i Kita zajmują się sprawą samobójstwa studentki prawa. Ślady na jej ciele wskazują na to, że dziewczyna była krępowana i duszona, a wszystkie dotychczasowe ślady prowadzą do nocnych klubów... Sprawa młodej studentki jest o tyle zagmatwana, że jest powiązana z inną sprawą, która wydarzyła się blisko 30 lat wcześniej. Czy głęboko skrywana tajemnica i przeszłość zostaną rozwiązane i jak na to wszystko zareaguje prokurator Leopold Bilski?

Znów nie mogę mówić za dużo, aby nie zdradzić zakończenia! Jakie to frustrujące, bo ta seria jest tak dobra, że musicie uwierzyć mi na słowo. Ja przy niej bawiłam się świetnie. Bohaterów polubiłam i to bardzo. Zaskarbili sobie miejsce w moim serduszku. Jeśli chodzi o Biel to przeczuwałam, że sprawa z przeszłości prokuratora Bilskiego znowu się do niego odezwie i mężczyzna stanie przed nie lada zadaniem. Musiał zdecydować czy po pierwsze chce poznać prawdę i po drugie, czy jest gotowy zmierzyć się z własnymi demonami. To było fascynujące, gdy obserwowało się bohatera, którego się zna i który zmienia się na naszych oczach. W sumie to każda z postaci stworzona przez autorkę przeszła metamorfozę.

Trzeci tom to wisienka na torcie od Małgorzaty Oliwii Sobczak. Nie sądziłam, że seria aż tak bardzo przypadnie mi do gustu. Warto zwrócić na nią uwagę i dać jej szansę. Trzeci tom jest napisany podobnie jak dwie wcześniejsze części, które były równie mocne. Dobrze, że zaczęłam czytać tę serię po kolei, bo na początku planowałam przeczytać tylko Biel. Miałabym sporo spojlerów, gdybym tak zrobiła. Liczę, że w niedługim czasie pani Małgorzata uraczy nas kolejną równie mocną historią. Z niecierpliwością wyczekuję kolejnych powieści!

Po bardzo klimatycznych Czerwieni i Czerni przyszedł czas na ostatnią część kryminalnej trylogii Małgorzaty Oliwii Sobczak. Biel jest zdecydowanie mocniejsza niż jej poprzedniczki – dla mnie jednak zbyt dosadna.

Z okna kamienicy w Sopocie skacze młoda, atrakcyjna dziewczyna. Choć wszystko ewidentnie wskazuje na samobójstwo, podczas oględzin policja odkrywa podejrzane ślady na jej ciele. Prokurator Leopold Bilski za punkt honoru stawia sobie wyjaśnienie tej sprawy. Identycznie jak przed laty jego ojciec – milicjant, który zginął śmiercią tragiczną. Czy prawda wreszcie ujrzy światło dzienne?

Od samego początku bardzo kibicuję Małgorzacie Oliwii Sobczak. Uważam, że to niezwykle utalentowana i przede wszystkim wrażliwa polska pisarka, obdarzona doskonałym zmysłem obserwacji, co więcej – potrafiąca w niebanalny, ocierający się o poezję sposób opisywać otaczającą nas rzeczywistość. Do dziś z zachwytem wspominam jej powieściowy debiut, który diametralnie różnił się od jej obecnego literackiego oblicza. To rzecz jasna bardzo dobrze, gdy autor się rozwija, gdy próbuje przekraczać własne granice i mierzyć się z czymś zupełnie nowym. I o ile w Czerwieni i Czerni wyszło to Sobczak na dobre, o tyle w Bieli moim zdaniem moja ulubiona pisarka poszła za daleko.

Ale najpierw o zaletach, bo i tych tu nie brakuje. Już na pierwszy rzut oka widać, że Sobczak włożyła mnóstwo pracy w research. Bardzo wiarygodnie oddała specyficzną atmosferę trójmiejskiej gangsterki, brutalność i bezwzględność, które panują w tym światku. Równie starannie potraktowała wątek „retro”, który przypada na końcówkę lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Czytając te fragmenty, łatwo się przenieść w tamte trudne czasy, poczuć klimat powoli budzącego się nowego życia, przesiąknąć jego zapachem i smakiem. Wymyślona przez Sobczak kryminalna intryga – zarówno ta dziejąca się współcześnie, jak i w przeszłości – trzyma się kupy i generuje napięcie (choć nie tak imponujące jak w poprzednich tomach). Poza tym pojawia się ciekawy wątek dotyczący bezpośrednio przeszłości prokuratora Leopolda Bilskiego, co wprowadza dodatkowe emocje i pulsujący pod skórą niepokój. Została ponadto zasygnalizowana ciekawa teoria tzw. dziedziczenia pozagenowego, która zakłada, że po przodkach dostajemy w spadku nie tylko geny, lecz także traumy i związane z nimi silne emocje. I wszystko byłoby idealnie, gdyby nie seks wylewający się niemalże z co drugiej strony, a który z aż taką intensywnością moim zdaniem nie był tu konieczny.

Oczywiście rozumiem, że podjęcie tematu prostytucji i gangsterki proste nie jest, a przede wszystkim wiąże się z określonym stylem prowadzenia narracji i dialogów. Umięśniony, groźny mafioso nie może przecież postępować jak panienka z dobrego domu, gdy przywiązanie do cielesności oraz przedmiotowe traktowanie kobiet leżą w jego naturze. Według mnie jednak w tej kwestii Sobczak niebezpiecznie zbliżyła się do granicy, w której czytelnik może poczuć przesyt tą brutalną i wypełnioną dziką namiętnością atmosferą i zacząć się zastanawiać, jaki właściwie gatunek czyta i o co w tym wszystkim chodzi. Mam nadzieję, że moja ulubiona pisarka nie pójdzie dalej tą drogą, bo jest stworzona do zdecydowanie łagodniejszej narracji. Nie zawsze o tym, co brudne i dzikie, trzeba pisać w dosadny sposób. W tej kwestii mistrzynią jest na przykład Małgorzata Rogala, u której przemoc wobec kobiet jest tematem częstym, ale przedstawianym w diametralnie inny sposób.

Jeśli lubicie mocne, wypełnione cielesnością powieści, Biel Wam się spodoba. Ja marzę, żeby Małgorzata Oliwia Sobczak choć na chwilę powróciła do starych klimatów, choć zdaję sobie sprawę, że tego typu kryminały sprzedają się o wiele lepiej.