Pogrzebany - ebook (epub, mobi) Jussi Adler-Olsen

Kolejna część serii Departament Q Jussi Adler-Olsena już za mną. I nastał ten moment, kiedy stwierdzam, że ekscytacja cyklem nieznacznie, ale jednak, wyhamowała. Porównując do poprzednich powieści, Pogrzebany nie zaintrygował głównym wątkiem wokół którego rozgrywały się najważniejsze wydarzenia i które było zarzewiem zbrodni. Dodatkowo wkradły się dłużyzny, które pomimo tego, że miały formę jako żywo wyjętą z kina akcji, to nie do końca umilały słuchanie.

Jednak minęłabym się z prawdę, gdybym stwierdziła, że to jest kiepski kryminał. Absolutnie nie! Zespół Carl, Assad i Rose mają się świetnie. Każdy z nich jest indywidualnością, która za każdym razem, w każdej części cyklu wnosi coś nowego i odżywczego. Ich wzajemne słowne utarczki wprawiają w dobry nastrój, zaś „wielbłądzie” historyjki Assada potrafią przyprawić o wybuch niekontrolowanego śmiechu. Co więcej w Pogrzebanym pojawia się nowy członek zespołu. Czy zostanie zaakceptowany i stanie się wartościowym ogniwem Departamentu Q? Myślę, że jego postawa niejednego czytelnika zaskoczy.

W Pogrzebanym nie mamy dwóch planów czasowych – teraźniejszości i odległej przeszłości. Nie podróżujemy w czasie, za to przemieszczamy się między kontynentami. A jeśli chodzi o fabułę, to trzeba przyznać, że Jussi Adler-Olsen stworzył mieszankę wybuchową. Do jednego kotła wrzucił Duńczyków, Cyganów, Pigmejów, przyprawił polityką, zaostrzył ulicznym bandytyzmem i przestępczymi klanami. Potrawę nakazał konsumować za pomocą sztućców będących własnością krezusów z bankowego i ministerialnego świata. Całe szczęście, że do stołu zasiedli również członkowie departamentu kopenhaskiej policji, ponieważ są całkiem dobrzy w tym co robią i sprawiają, że potrawa na pierwszy rzut oka niezjadliwa, w ostatecznym rozliczeniu nie staje nam ością w gardle.

Czy Jussi Adler-Olsen piątą częścią serii pogrzebał szansę na sięgnięcie przeze mnie po kolejną powieść? Nie! Autor pisze świetnie i wierzę w to, że dostarczy mi jeszcze wielu pozytywnych wrażeń. Dodatkowo wielka sympatia jaką darzę głównych bohaterów, nie pozwala odstawić ich na boczny tor. W związku z powyższym Wisząca dziewczyna już w natarciu i zdradzę Wam, że euforia wróciła!

Pomoc dla krajów Afryki, dla ludów, żyjących na granicy cywilizacji, którym ta cywilizacja odebrała ich naturalne środowisko, to taki szlachetny cel dla Europejczyków.

A jakie pole do nadużyć!

Wielkie metropolie miejskie to znakomite miejsca dla rozmaitych grup przestępczych. Od zorganizowanych żebraków, kieszonkowców, po złodziei wszelkiego kalibru. Zarządzanych, trzymanych w garści przez pojedynczych szefów klanów.

Sposób ich funkcjonowania, pozbawiania poszczególnych członków wiary w możliwość normalnego życia, jest przerażający.

I zazębienie tych dwóch światów, to kolejna sprawa w jakiej zagłębia się Carl Mørck.

Zaginiony urzędnik. Piętnastoletni, wyszkolony żebrak i kieszonkowiec.

Co ich połączy?

I co wykryją Carl, Assad, Rose i ich nowy pomocnik, Gordon?

Ciężko i długo mi się czytało ten tom, z dwóch przyczyn: tematyka i święta.

Tematyka nie stanowi odkrycia. Przekręty w sferze pomocy międzynarodowej to znany temat. Tak samo żebraczo-złodziejskie grupy. A jednak, jedno i drugie przedstawione tak dogłębnie, przeraża.

Ten tom jest bardzo Mankellowski. Wydźwięk problemu społecznego przyćmiewa wątek kryminalny. Bardzo mrocznie jest tym razem w Kopenhadze.

Ale polecam!