Tajemnica Godziny Trzynastej - ebook (epub, mobi) Anna Kańtoch

Od czasu, kiedy ostatni raz sięgnęłam po twórczość Anny Kańtoch, minęło już niestety trochę czasu. Po upływie kilku miesięcy w końcu udało mi się przeczytać trzeci tom z serii Tajemnicy diabelskiego kręgu. Czy książka podobała mi się równie mocno, co poprzednie części? Na to pytanie odpowiem niżej.

Pewnego zimowego ranka Nina budzi się przemarznięta w nieznanym jej miejscu. Wygląda na to, że noc spędziła na zimnej posadzce, na dodatek ubrana w suknię z gorsetem! Nie ma pojęcia, gdzie jest i dlaczego się tam znalazła, no i czemu ma na sobie tak cudaczny strój. Przed dziewczyną kolejna zagadka do rozwiązania. Pewne jest jedno: jeśli dzieje się coś dziwnego, to na pewno związek z tym mają anioły.

Główną bohaterką, jak można pamiętać z poprzednich książek, jest Nina. Ogólnie tę bohaterkę bardzo lubię, jednak w tej części trochę mnie irytowała swoim brakiem taktu, a potem narzekaniem, że nikt nie chce z nią rozmawiać. Zamiast jakoś w bardziej uprzejmy sposób pytać o interesujące ją rzeczy, waliła dosłownie prosto z mostu i to znienacka. Plusem natomiast jest fakt, jak bardzo wytrwała jest w swoich postanowieniach. Uparła się, że rozwiąże zagadkę związaną z tym wszystkim i po trupach dążyła właśnie do tego. Przyznaję, że to akurat wyszło jej tylko na dobre.

Cieszę się, że autorka w tej części szerzej przedstawiła postać Jacka. Z poprzednich książek czytelnicy mogą kojarzyć go tylko z kuchnią i jedzeniem, ale w Tajemnicy godziny trzynastej ten bohater został ukazany jako chłopak odważny i lojalny wobec Niny. Mimo tego, że nie uśmiechało mu się to wszystko, to pomagał dziewczynie, jak tylko mógł. No i w końcu nie widzimy Jacka jako tego, który ciągle przesiaduje w kuchni, tylko coś działa!

Anna Kańtoch po raz kolejny rozkochała mnie w swojej twórczości i swoim piórze, choć książka nie jest bez wad. Bardzo podobał mi się klimat, a także rozdziały raz przedstawiające wydarzenia, które miały miejsce od przyjazdu Niny do Wilczych Dołów, a raz rozdziały, gdzie Nina i Jacek starali się rozwikłać główną zagadkę. Trzeba przyznać, że dzieje się tutaj sporo.

Niestety jednak dla mnie jest to najsłabszy tom z całej serii. Zdecydowanie za mało tu aniołów, które przeplatały się w poprzednich książkach, i na których obecność liczyłam również w tej części. No i na minus zbyt duże rozwlekanie akcji, co chwilami bardzo mnie nużyło.

Mimo wszystko podczas lektury towarzyszy taki niepowtarzalny, tajemniczy klimat (o którym wspomniałam już wyżej), przez który chce się czytać więcej i więcej. Dlatego ja uparcie będę czekać na kolejne tomy z serii Tajemnice Diabelskiego Kręgu.

Jeżeli szukacie dobrej powieści młodzieżowej, z wątkiem kryminału oraz fantastyki, to te książki są jak najbardziej dla Was. Mam również nadzieję, że tajemnicze anioły i detektyw Nina Was oczarują.

Cykl Anny Kańtoch staje się coraz lepszy. Pierwszy tom był bardzo dobry, drugi znacznie lepszy, a lektura trzeciego – Tajemnica godziny trzynastej – jest niesamowitą ucztą literacką już od pierwszych stron. Warto tę książkę polecić nie tylko młodzieży, która w założeniu miała być odbiorcą wirtualnym tej literatury, ale wszystkim miłośnikom fantastyki – bardzo szeroko rozumianej.

Totenwald z poprzedniego tomu staje się powoli tylko wspomnieniem. Nina zostaje pod, zmienionym dla bezpieczeństwa, nazwiskiem umieszczona w szkole z internatem, prowadzonej przez zakonnice. Prowadzi względnie spokojne życie. Pół roku później wraz z grupą przyjaciół jedzie do Wilczych Dołów, małej miejscowości w Karkonoszach, która jest najmniej magicznym miejscem na ówczesnej mapie Polski, jak twierdzi oficer UB porucznik Lis. Tam Nina wraz z przyjaciółmi ma przejść szkolenie. Ponieważ mają się stać grupą specjalną do walki z magicznymi istotami, które potocznie uważa się za anioły. Nina zdaje sobie sprawę, że jeśli władze zamierzają nastolatków wyposażyć w broń, sytuacja jest bardzo zła.

Pewnego dnia Nina budzi się ubrana w jakąś staroświecką sukienkę z gorsetem, zziębnięta, leżąc na podłodze w odłamkach szkła. Początkowo nie pamięta nawet kim jest. Wkrótce okazuje się, że nie jest sama. Podobny los spotkał też Jacka. Od tego momentu dzieciaki muszą sobie radzić, jak przeżyć w opustoszałym miasteczku. Oprócz nich nikogo nie ma. Pada śnieg i robi się coraz zimniej. Próbują odkryć tajemnicę, ale przede wszystkim muszą jakoś przeżyć.

Powieść została napisana według klasycznego schematu Hitchcocka. Najpierw jest trzęsienie ziemi, a potem napięcie wciąż rośnie. I trzeba powiedzieć, że to działa. Tajemnica godziny trzynastej taka właśnie jest.

Tajemnica godziny trzynastej autorstwa Anny Kańtoch to trzeci tom cyklu Tajemnica diabelskiego kręgu, w którym nastolatka Nina rozwiązuje zagadki magiczno-kryminalne. Tym razem w czasie ferii zimowych w roku 1954 trafia ona wraz z trójką przyjaciół do miasteczka o uroczej nazwie Wilcze Doły, gdzie mają szkolić się pod okiem zaradnej agentki Ewy Wiśniewskiej. Jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem, bowiem pewnego dnia dziewczyna budzi się zmarznięta na kość na środku sali balowej najwyraźniej solidnie naruszonego barokowego pałacyku i uświadamia sobie, że kompletnie nic nie pamięta...

Wydostawszy się z podupadłego budynku zaczyna przeszukiwać miasto i ze zdumieniem stwierdza, że oprócz niej w Wilczych Dołach nie ma żywej duszy, bo wszystkie mieszkania i sklepy zostały opuszczone, a na domiar złego miasteczko jest zupełnie odcięte od reszty świata przez wszechobecne zwały śniegu. Główna bohaterka musi nie tylko przypomnieć sobie, co się wydarzyło, ale przede wszystkim przetrwać w ciężkich, zimowych warunkach. Gdy znajduje mieszkanie, w którym da się przenocować, w nocy słyszy pod drzwiami dziwne sapanie, a rano zastaje na nich cztery dziwne, głębokie rysy. Próbując odtworzyć wydarzenia znajduje ulotki, które mówią, że 26 lutego o godzinie 13:00 wszystko się zmieni, a wyglądają dokładnie tak:


Kolejna nić fabularna opiera się na retrospekcjach – opowiada o wydarzeniach sprzed niecodziennego balu – tak więc w co drugim rozdziale stopniowo dowiadujemy się, co doprowadziło do wyludnienia miasteczka, gdy Nina próbuje odtworzyć wspomnienia. Tym razem zagadka jest dość skomplikowana i nawet znając charakterystykę anielskiej magii i poznając jej kolejne elementy, niełatwo złożyć je w logiczną całość i domyślić się, co się tak naprawdę wydarzyło. Co bowiem może łączyć rozebraną warszawę, laleczki z zaszytymi ustami, znikającą krowę i otwarte, opuszczone mieszkania? W miarę czytania miałam wrażenie, że mam znacznie więcej pytań niż odpowiedzi. Mogę was jednak zapewnić, że wyjaśnienie jest rzeczowe i zapadające w pamięć.

W stosunku do poprzednich części ta rozkręca się nieco wolniej i w moim odczuciu jest niestety mniej emocjonująca od drugiego tomu (pisałam o nim tu). Dopiero końcówka zawiera sporo dynamicznych scen i znacznie przyspiesza, i z pewnością zaskoczy niejednego czytelnika. Zaś protagonistka jest poprowadzona nieco inaczej niż wcześniej – nadal stara się być porządna, ze względów ideologicznych odmawia na przykład nauki strzelania, jednak nie jest w stanie powstrzymać się przed dzieleniem się swoją wiedzą i opinią z innymi, nawet, gdy może to pogorszyć jej sytuację w szkole czy nawet zagrozić jej życiu. Krótko mówiąc – zaczęła pyskować starszym, czyli zachowywać się jak typowa, przemądrzała nastolatka, przy każdej okazji ćwicząc sarkazm, przez co w mojej ocenie staje się bardziej realistyczna. Fanów ucieszy zapewne fakt, że wreszcie ma chęć i okazję użyć swojej mocy – dzięki czemu między innymi ratuje skórę pewnego prześladowanego przez innych chłopca. Dodatkowo w tym tomie występują też smaczki związane z klasyką literatury (Nina sporo czyta) czy też historią architektury, których wyławianie sprawiło mi sporą przyjemność. I jak zwykle twórczość Anny Kańtoch napisana jest piękną, staranną polszczyzną.

Muszę jednak przyznać, że mam mieszane uczucia co do rozwiązania zagadki – z jednej strony do pewnego momentu zupełnie nie spodziewałam się takiego rozstrzygnięcia i kolejne tropy trzymały mnie w coraz większym napięciu, z drugiej zaś wziąwszy pod uwagę szeroko zakrojone następstwa tego, co zrobił anioł Sadkiel (ciekawe, czy to przypadek, że w Sile niższej Marty Kisiel występuje skrzydlaty o bardzo podobnym imieniu, czyli Tsadkiel), powodują tak ogromne zachwianie równowagi świata, że opisane tu konsekwencje wydają mi się zdecydowanie zbyt błahe. Nina oczywiście sporo o nich mówi w odniesieniu do mieszkańców miasteczka, lecz moja wyobraźnia i doświadczenie czytelnicze podpowiadają mi ich znacznie więcej w stosunku do całej reszty uniwersum.

Jeżeli podobały się wam poprzednie części cyklu, nie muszę chyba przekonywać do sięgnięcia po Tajemnicę godziny trzynastej – tym bardziej, że mamy w niej do czynienia z zupełnie nowym, zaskakującym konceptem na realizację anielskiej magii. Wydarzenia nabierają tempa powoli, ale dążą do emocjonującego finału, po drodze prezentując kilka iście filmowych scen akcji. Zatem zachęcam do przeczytania tej lekkiej pozycji splatającej elementy fantasy z powieścią przygodową i detektywistyczną, która zapewni wam kilka godzin przyjemnie mroźnego oderwania od rzeczywistości.

Autorka już od pierwszej strony intryguje czytelnika i zbiera go w podróż pełną tajemnic i zagadek. Nina budzi się sam w opuszczonym miasteczku, którego nie zna, a na dodatek jest cała zziębnięta i nic nie pamięta. Nie wie kim jest, gdzie jest i jak się tutaj znalazła. Na dziewczynkę czekają kolejne zagadki, które będzie musiała rozwiązać, ale tym razem nie pójdzie tak łatwo. Gdzie podziali się mieszkańcy miasteczka? Czy Nina odzyska pamięć? Co tak naprawdę się dzieje? Więcej pytań niż odpowiedzi...

Sięgając po ten tom, zastanawiałam się czy będzie on równie dobry jak poprzednie. Okazało się, że jest! A nawet można by powiedzieć, że jest dużo lepszy od pozostałych. Tym razem już od samego początku czytelnik zostaje wciągnięty w historię pełną intryg i łamigłówek, a akcja coraz szybciej się rozkręca. Nie ma tutaj czasu na nudę i właśnie to mnie w niej urzekło. Autorka doskonale wie jak manipulować informacjami, by nie można było się od razu zorientować jaka jest prawda i co się tam rzeczywiście dzieje. Tak bardzo miesza w tym wszystkim, że gdy dochodzi się do zakończenie jest jedna wielkie WOW i myśl, że na takie rozwiązanie by się nie wpadło. Właśnie to lubię w twórczości Pani Anny, że potrafi doskonale operować piórem i stworzyć świat jak i bohaterów, którzy potrafią zaskoczyć. Do tego wszystkiego dochodzi łatwy język, który sprawia, że lektura jest jeszcze przyjemniejsza i można bez przeszkód brnąć do przodu.

Może skupmy się na samej akcji, która jest niezwykle ciekawa i intrygująca, a miejsce w którym wszystko się dzieje, jest wręcz przerażające, że aż ciarki przechodzą po plecach. Opuszczone miejsce pełne mrocznych tajemnic, które czekają, aby je poznać. Właśnie za ten mroczny klimat pokochałam ten cykl i bardzo cieszy mnie fakt, że to jeszcze nie koniec. Nie polecam czytać tego późną porą, bo jeśli ktoś ma bardzo dobrą wyobraźnie, może mieć problemy z zaśnięciem. Jedyne co wprowadzało mi lekki mętlik w głowie to podzielenie książki na dwie fazy: to co działo się wcześniej i to co dzieje się gdy Nina budzi się w nieznanym miejscu. Czasami ciężko było mi się połapać, czy jestem w przeszłości czy w teraźniejszości.

W tej części pojawiło się także kilka nowych postaci, które w mniejszym lub większym stopniu ingerowały w życie głównej bohaterki. I nadal się zachwycam tym, jak autorka kreuje postacie. Są tak wyraziste, że aż wydaje się, że istnieją naprawdę. Dokładność w opisach to chyba największa zaleta pani Anny, nigdy nie mam wrażenia, że zabrakło mi jakiejś istotniej informacji. Co mogę powiedzieć? Polecam ten cykl z całego serca, bo jest to wielki kawał dobrej roboty i z pewnością skradnie serce nie jednego wielbiciela fantastyki czy dreszczowców. Jeśli macie w planach sięgnąć po tę serię, to nawet się nie zastanawiajcie tylko bierzcie w ciemno! Mogę zapewnić, że się nie zawiedziecie.

Pamiętam jeszcze moje zachwyty, które wylewały się ze mnie po przeczytaniu dwóch pierwszych tomów cyklu Nina Pankowicz. Nie mogłam się doczekać chwili, aż będę mogła zabrać się za kolejną część i po prostu skakałam z radości, kiedy wyciągałam prebook Tajemnicy godziny trzynastej z koperty. Byłam pewna, że pochłonę ją na raz, taka byłam podekscytowana powrotem do świata stworzonego przez Annę Kańtoch. Już na początku dostrzegłam, że nie będzie tak łatwo i przyjemnie, jak się spodziewałam.

Nina nagle budzi się zmarznięta w dziwnym pomieszczeniu, w małym pałacyku. Wszędzie dookoła leżą fragmenty szkła, a ona nie wie gdzie jest, co tam robi. Nie wie też najważniejszego: kim jest. Miasteczko, gdzie stoi pałacyk, jest całkowicie opustoszałe. Wygląda tak, jakby mieszkańcy wyjechali zostawiając albo wszystko idealnie wysprzątane, albo zbierając się w popłochu. Detektywistyczny zmysł Niny bardzo pragnie rozwikłać tę tajemnicę, jednak równocześnie jest jeszcze tylko dzieckiem, więc panicznie się boi tego, co może się czaić w wymarłej miejscowości.

To nie będzie długa opinia, to mogę Wam zagwarantować. Nie chcę Wam odradzać lektury tej historii, gdyż ma naprawdę dobre recenzje w każdym miejscu, w które zaglądałam. Nina już nie jest jedną z moich ulubionych bohaterek. Rozumiem, że strata pamięci mogła znacząco wpłynąć na jej zachowanie, jednak irytowała mnie okropnie. Podobnie postaci pojawiające się tutaj. Jedynie Lis - który ma tutaj rolę trzeciorzędną i praktycznie go nie ma - wciąż ma sporą dawkę mojej sympatii. Wydaje mi się, że autorka troszkę poszła na łatwiznę zostawiając w głównej części książki małą liczbę bohaterów. Brakowało mi tego natłoku i możliwości, które daje kilkanaście osób biorących udział w całej akcji.

Anna Kańtoch postawiła sobie wysoko poprzeczkę dwoma poprzednimi częściami. Pomysł, by rozegrać wszystko na dwóch płaszczyznach czasowych nie zawsze jest dobry. Początkowo ciężko było mi się połapać, o co właściwie chodzi, a te nagłe skoki pomiędzy teraz a wcześniej bardzo mieszały mi w głowie. Być może gdyby autorka określała, kiedy dany rozdział się rozgrywa byłoby dużo prościej. Zapewne to jest powód, dla którego nie mogłam się w Tajemnicę godziny trzynastej wciągnąć i tak mocno się rozczarowałam.

Początkowo uznałam, że nie będę kontynuować tego cyklu. Po dłuższym namyślę uważam, że za tom czwarty na pewno chwycę. Ciekawa jestem, co czeka jeszcze Ninę i resztę postaci i czuję, że kontynuacja będzie lepsza. Kto nie ryzykuje, ten nie ma. Tajemnica, która pojawiła się w tej części była naprawdę intrygująca i nie domyśliłam się zakończenia. Niczego się nie domyśliłam. Gdyby nie to, jak ciężko tutaj zrozumieć co i kiedy, byłabym zapewne zachwycona.

Ocenka: 4/6