Zaopiekuj się moją mamą - ebook (epub, mobi) Shin Kyung-Sook

Oczywiste wydaje się że mama jest i będzie, zawsze pomocna, zawsze wspierająca. Często nie dostrzegamy poświęcenia, nie dostrzegamy mamy jako osobnego człowieka z własnymi planami i marzeniami życiowymi. Żona, jako wsparcie dla mężczyzny, czekająca i wspierająca, dająca kolejną szansę, pomagająca w najdrobniejszych życiowych kwestiach. Była, jest i będzie... A jeśli pewnego dnia zniknie? Zagubi się, odejdzie... To co wydaje się oczywiste, przestaje takie być. I powoli zaczynamy myśleć, jak wiele zawdzięczamy mamie i żonie. Książka spod pióra Kyung-Sook Shin odkrywa przed czytelnikiem coś oczywistego, a jednocześnie nie dostrzegalnego w codziennym życiu.

Park So-nyo, skończone 69 lat. Gubi się na stacji metra przy Stacji Seul. W tłumie ludzi oddziela się od męża. Rodzina zaczyna poszukiwania, rozdają ulotki, jeżdżą w różne dzielnice Seulu, gdy pojawia się informacja o widzianej podobnej kobiecie. I wszyscy myślą o matce, wspominają wydarzenia z przeszłości, chwile, które spędzali wspólnie i te, które dopiero teraz zaczynają doceniać. Gdzie podziała się zaginiona kobieta i komu uda się ją odnaleźć?

Minął już tydzień, odkąd zaginęła mama.
Moje pierwsze spotkanie z książkami autorki uważam nie tylko za udane, ale za bardzo satysfakcjonujące. Ta historia wywołuje wiele emocji i zmusza do refleksji nad własnym życiem i własnymi przemyśleniami. Opowiedziana z perspektywy czterech postaci, powoli pokazuje życie zaginionej kobiety z różnych perspektyw, odkrywa jej życie, cofa się do przeszłości tej bardzo odległej i tej dość niedawnej. Osoba, która była często niezauważalna przez swoich bliskich, okazuje się postacią bardzo różnorodną, mającą wiele twarzy, które nie zawsze pokazywała bliskim. To nie tylko matka, nie tylko żona, ale przede wszystkim kobieta, która żyła i marzyła. Kobieta, która robiła wszystko, żeby jej rodzina była szczęśliwa, żeby dzieci coś osiągnęły.

Autorka zdecydowała się na bardzo różną narrację, w zależności od postaci, która ją opowiada. Najbardziej dotknęły mnie dwa fragmenty, które napisane są w drugiej osobie. Przez ten zabieg miałam wrażenie, że to zaginiona matka i żona wspomina ich wspólne chwile, opowiada historię z przeszłości.

W momencie, kiedy zostawiłeś żonę na stacji Seul, wsiadłeś do pociągu i pojechałeś dalej sam, w momencie, kiedy się odwróciłeś, przypadkowo uderzając w ramię osobę, która stała obok ciebie, dotarło do ciebie, że twoje życie zostało nieodwracalnie zniszczone. W czasie krótszym niż minuta uświadomiłeś sobie, że zboczyło z toru przez twój szybki chód, przez twój zwyczaj chodzenia zawsze przed żoną przez te wszystkie lata małżeństwa.
Czytając tę lekturę trzeba jednak brać pod uwagę kraj, z jakiego pochodzi. Zarówno sposób przedstawienia historii, jak i wiele elementów z życia bohaterów jest bardzo charakterystyczne dla Azji - dla częstego minimalizmu w wyrażaniu emocji, dla pewnych zachowań, które być może dla nas Europejczyków, nieobeznanych z tamtejszą kulturą, może wydawać się dziwne, albo niezrozumiałe. Myślę, że chcąc poznać tę historię, trzeba podejść do niej z pewną dozą otwartości na kulturę tak różną od naszej.

A jednak niezależnie od wszystkiego, emocje, które kryją się w tej historii dotrą do każdego. Podczas lektury czuć smutek, żal, współczucie, złość, ale też radość z codziennych, drobnych chwil razem. Każdy z członków rodziny inaczej przeżywa rozstanie z zaginioną, każdy inaczej radzi sobie z emocjami. Ale wszystkich łączy smutek i żal, a także niepogodzenie się z zaistniałą sytuacją.

Po raz pierwszy w życiu rozpaczliwie szukałeś żony. Czy ona szukała tak samo ciebie za każdym razem, kiedy opuszczałeś dom? Zamrugałeś wyschniętymi oczyma i otworzyłeś okno w kuchni. Patrząc na szopę, szepnąłeś: "Jesteś tam?". Drewniana ławka była pusta.Zaopiekuj się moją mamą to książka piękna w przekazie, wyrażająca wiele emocji i skłaniająca do refleksji. Dla polskiego czytelnika może być oknem pokazującym nie tylko relacje między matką a dziećmi i żoną a mężem, ale również pozycją, która pokazuje życie i kulturę koreańską, która dla nas może być mało zrozumiała. Bardzo ciekawa i wciągająca, pokazująca kunszt pisarki.

Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób – to zdanie rozpoczyna jedną z najsłynniejszych powieści Tołstoja Annę Kareninę. Zaczynam dzisiaj od niego wpis, bo będzie właśnie o rodzinie. Jakiś czas temu zachwycałam się powieścią Dworska tancerka – to absolutnie wspaniała książka, która mnie bardzo zaskoczyła. Od niej zaczęła się moja znajomość Shin Kyung-Sook, ale po drugiej przeczytanej książce już wiem, że zagości w moim czytelniczym sercu na dłużej. To właśnie Zaopiekuj się moją mamą, o której wam dzisiaj opowiem.

Ale najpierw rodzina. Macie to szczęście w życiu, że jesteście z pełnej, dobrej i wspierającej rodziny? Jeśli tak, to jak często zdajecie sobie z tego sprawę i doceniacie to? A jak często traktujecie jako coś oczywistego i nie zwracacie na to uwagi? Ja często powtarzam, że każda rodzina jest w jakiś sposób patologiczna, każdy ma coś za uszami. Nie istnieje rodzic, który nigdy nie popełnił żadnego błędu. Ja na przykład mam cudownych, wpierających rodziców, za których dałabym się pokroić, na których mogę polegać i wiem, że zawsze mi pomogą. Chociaż życie nie stawiało przed nami za dużych wyzwań (jestem hetero, nie jestem chora, nie biorę narkotyków, nie piję za dużo, generalnie jestem życiowo grzeczna), więc nie mogę powiedzieć, że wszystkie scenariusze mamy przećwiczone. Ale bywało różnie i na pewno nie powiem, że moi rodzice są idealnie. Oj nie są. Grunt to zdawać sobie z tego sprawę i wspólnie nad tym pracować. Relacja z rodzicami jest super, ale potem już się wszystko urywa. Zawsze zazdrościłam osobom relacji z dziadkami czy nawet pradziadkami. U mnie pod tym względem jest duża luka – rodzice mamy zmarli wcześnie, a rodzice taty to historia godna całej powieści Tołstoja!

Zaopiekuj się moją mamą to historia pewnej rodziny, która zostaje wytrącona z utartych ścieżek codzienności brutalnym wydarzeniem. Kiedy rodzice pojawiają się w Seulu, by odwiedzić dzieci, matka w jakiś sposób się gubi. Czy to mąż nie zwrócił na nią uwagi, czy to jej choroba spowodowała rozproszenie – nie wiadomo. Wiadomo, że nagle osoba, która zawsze była, która była oczywistością, czymś najpewniejszym na świecie, znika. I wtedy powstaje chaos.

Co wiesz o swojej matce? Takie pytanie pada w książce i przy tym pytaniu każdy czytelnik zatrzyma się na moment. No bo co wiesz o swojej matce? Czy postrzegasz ją jak człowieka? Jak kobietę? Osobę, która miała życie przed założeniem rodziny, swoje sprawy, może hobby. Która może nawet jeszcze w małżeństwie nie była tylko matką, robiła mnóstwo innych rzeczy? Czy może jednak to tylko mama, ktoś kto karmi, dba, ale poza tym jest niewidzialna? Ktoś, kogo określa to jedno słowo – mama? Zniknięcie So-nyo uświadamia wszystkim, że pomimo spędzonego wspólnie życia, wcale jej nie znają. I dopiero ta nieobecność, ta pusta przestrzeń po niej wywołuję falę refleksji. To prawda, że zauważamy, że coś mamy dopiero wtedy, kiedy to stracimy.

To nie wielka książka, ale zostanie w czytelniku na bardzo, bardzo długo. To też taka książka, która wywołuje realne zmiany – po jej przeczytaniu jestem przekonana, że inaczej spojrzysz na własną mamę, może porozmawiasz, może dostrzeżesz, może zrozumiesz. Sama narracja też jest niepokojąca – bo autorka nie opowiada nam po prostu historii – zwraca się do bohaterki w drugiej osobie, co od razu daje do myślenia – czy ona mówi też o mnie? Czy ja też na te pytania mam odpowiadać? A zadanie sobie tych pytań i próba odpowiedzi nie jest wcale taką prostą sprawą.

To piękna i wzruszająca książka, choć może być też trudna, w zależności od tego, co czytelnik nosi w sobie. Bardzo mocno polecam!