Podróże z owocem granatu - ebook (epub, mobi) Sue Monk Kidd, Ann Kidd Taylor

Mówi się, że życie to podróż i jest w tym sporo racji. Podróż to nie to samo co wycieczka czy spacer odbyty gdzieś chybcikiem po pracy. Taka podróż przez duże P odbywa się dwubiegunowo: my wyruszamy w świat, a świat w pewien sposób wyrusza, by spotkać nas. Trzeba tylko otworzyć swoją duszę, by podróż dosłowną zamienić w tę wgłąb siebie, w wewnętrzne pielgrzymowanie samego myślenia. Takie doświadczenie, gdy zostanie przeprowadzone sumiennie, pozwoli nam poukładać pewne sprawy, coś przepracować i dojść do celu – tak dosłownie, jak i w przenośni. Taką wielowymiarową podróż odbyły Sue Monk Kidd i jej córka Ann Kidd Taylor, a swoje doświadczenia opisały w książce Podróże z owocem granatu.

Zarówno Sue, jak i Ann są w trudnym momencie swojego życia. Matkę napadają myśli o nieuchronnej starości, jako że przekracza granicę pięćdziesiątego roku życia, córka zaś jest u progu dorosłości, lecz ten moment inicjacji ją przeraża. Musi już zacząć podejmować decyzje samodzielnie, a nie jest pewna, co chciałaby robić w życiu, czym powinna się kierować i czy jej wybory będą właściwe. Sue Monk Kidd ogarnia melancholia, Ann Kidd (na razie jeszcze nie Kidd Taylor, jako że na początku podróży jest panną) czuje, że nie daje sobie rady ze swoim życiem, w konsekwencji czego choruje na depresję. Matka i córka postanawiają wybrać się w podróż, by zacieśnić łączącą je więź i spróbować zmierzyć się ze swoimi problemami. Podróże do Grecji, Turcji i Francji stają się czymś więcej, niż tylko wycieczkami, pociągają za sobą masę przemyśleń, duchowych przeżyć i chwil bliskości, które sprawiają, że matka i córka zaczynają patrzeć na swoje życia z odmiennej perspektywy.

Ann Kidd Taylor zapisuje:

Ciągle się łudzę, że sam pobyt w Grecji rozwiąże za mnie wszystkie problemy. Nawet dziś rano, jeszcze zanim otworzyłam oczy, leżałam w swoim łóżku i wyobrażałam sobie, jak wychodzę na ateńskie uliczki i od razu staję się szczęśliwa.

Wprawdzie takie chwile jak ta niosą ulgę, lecz gdy przemijają, zawsze wracam do mojej nowej, nie za wesołej normalności – stałej obawy przed porażką, kompromitacją, zranieniem czy odrzuceniem. Normalność zawsze była dla mnie aktem wycofania, strachu, że świat mnie znajdzie i wślizgnie się do środka.
Ta podróż jest bardzo metafizyczna. Sue i Ann prowadzą swoje dzienniki, a czytelnik ma okazję podejrzeć sytuację z dwóch perspektyw. Matka i córka, jak Demeter i Kora (Persefona), muszą się rozstać, bowiem Ann wkracza w dorosłe życie, a Sue wkracza w jego ostatnie lata. Tej pierwszej towarzyszy ogromny strach i niepewność względem tego, czy poradzi sobie w nowej sytuacji, tej drugiej – lęk przed stopniowym traceniem sprawności, przed osuwaniem się w chorobę i niedołężność. Ta pierwsza rozkwita, ta druga więdnie: i choć te refleksje i porównania przez swoją uniwersalność mogą się wydać banalne, ja uważam, że dokładnie z tego powodu można je uznać za ważne i trafione. To są przemyślenia, które najprawdopodobniej staną się częścią życia każdej z nas.

Matka i córka niejako pielgrzymują do różnych krajów, bo i rzeczywiście ich podróż ma charakter duchowy, wewnętrzny. W kolejnych miejscach doświadczają obecności pewnych kobiet-symboli, które stają się dla nich opoką, wsparciem i wzorem do naśladowania. Są to Maria, Joanna D’Arc i Atena – każda z nich pomaga im w inny sposób.

Ann stwierdza:

Zauważyłam, że Maria stała się dla mnie ważna. Mówię sobie, że skoro Atena reprezentuje niezależność, a Joanna d’Arc żarliwe poczucie misji, w takim razie Maria symbolizuje duchowe serce – umiejętność kochania i bycia kochaną. Atena, Joanna, Maria. To niezwykła kombinacja, ale uświadamiam sobie, że stały się moim kobiecym tryptykiem.
Mamy tu więc motyw podróży i jej uzdrawiających dla psychiki właściwości. Można to nazwać terapią, bowiem takie doświadczenie zmienia perspektywę, pozwala spojrzeć inaczej na znane troski i kłopoty, dostrzec odmienne aspekty danej sytuacji, a także otworzyć umysł na nowe rozwiązania. Homo viator wciąż przemierza kilometry własnego ja i uczy się czegoś o sobie i otaczającym go świecie – w tej właśnie kolejności.

Sue Monk Kidd notuje:

W naszej kulturze to podróż, nie stały pobyt gdzieś, stanowi dominującą figurę samorozwoju. Tak też było w moim wypadku. Zawsze czegoś szukałam. Mimo to na obecnym etapie życia rozglądam się po moim domu na skraju mokradeł i pragnę nauczyć się, jak w nim b y ć. O ironio, żeby do tego dojść, musiałam wpierw udać się w skomplikowaną podróż. Moje starzenie się w sporej mierze polega na paradoksach. Na godzeniu przeciwieństw. Utrzymywaniu równowagi.
Ta bogata wewnętrzna opowieść ukazuje nam też proces powstawania pierwszej powieści Sue Monk Kidd, czyli Sekretnego życia pszczół, co zapewne będzie dodatkową gratką dla fanów twórczości pisarki.

Historia opowiedziana w książce się kończy, lecz metafizyczna podróż trwa:

Myślę o tym, co się stało – oto ja, dziewczyna, która chciała stać się niewidzialna, opowiadam swoją historię całemu światu. Przy biurku stoi zaś czerwone pudełko po butach, pełne obrazów i pomysłów, o których zamierzam pewnego dnia napisać. Teraz jednak zakładam buty i wychodzę na zewnątrz.
My też odważmy się wyjść.