Trzy odbicia w lustrze. Tom 1 - audiobook (mp3) Zbigniew Zborowski

Lubicie sagi rodzinne?
Ja bardzo. I ta jest bardzo dobra.

Opowiada losy trzech kobiet, babci, matki i córki.
Jak to w sagach bywa.
Tłem są ważne wydarzenia z historii Polski.
To też raczej standard.
Bohaterek los nie oszczędza.
Hmmm, jak zwykle.

Ale coś jest w tej historii takiego, że nie mogłam się od niej oderwać. Niezłomny i jednocześnie "delikatnej konstrukcji" charakter Zosi, nieszczęśliwe życie obdarzonej darem Wandzi, i Anka - uosobienie powiedzenia "Pieniądze szczęścia nie dają". I klątwa, i jej "odczynienie". Tyle nadnaturalności ile jestem w stanie znieść.

Język, wartka akcja, realizm postaci, tragizm niektórych wydarzeń i maleńkie happy endy innych. I co? I jak się rozwiąże ten wątek? To naprawdę wciąga.

Dobrze, że już w katalogu "do przeczytania" jest następny tom. Polecam!

Lektura powieści pt. „Trzy odbicia w lustrze” autorstwa Zbigniewa Zborowskiego pokazuje w świetny sposób, że pisanie dobrych książek, przedstawiających w ciekawy i nietuzinkowy sposób losy kobiet, nie jest zarezerwowane wyłącznie dla autorów płci pięknej. Powiem więcej, Zbigniew Zborowski potrafi uczynić to w taki sposób, że jest w stanie zainteresować swoją powieścią, która opowiada przecież o kobietach, nie tylko same kobiety. Jestem przecież tego znakomitym przykładem. Chociaż nie ocenię tej książki tak wysoko, jak robiły to czytelniczki, które opiniowały ja przede mną, ale od razu, z ręką na sercu przyznaję, że powieść ta podobała mi się i przeczytałem ją z niemałym zainteresowaniem.

Autor w ciekawy sposób przedstawił losy bohaterek - trzech kobiet, ukazując je na tle wielu ważnych wydarzeń historycznych, rozgrywających się w Polsce dwudziestego wieku. Tworząc ciekawą fabułę, zawierającą rodzinną tajemnicę, zafundował czytelnikowi wiele chwil obfitujących w wiele zwrotów akcji, pełnych miłości, ale także zdrady, nienawiści, fałszu czy obłudy. „Trzy odbicia w lustrze” jest książką przepełnioną właśnie wieloma, czasem bardzo skrajnymi emocjami, które targają uczuciami czytelnika i nie pozwalają na rozstania z lekturą na dłuższy czas. Czytając powieść, z wielkim zainteresowaniem śledziłem losy Zofii, Wandy i Ani, chcąc dowiedzieć się o nich jak najwięcej i zrobić to jak najszybciej. Ułatwiał mi to plastyczny, łatwy, ale nie infantylny język, którym posłużył się Zbigniew Zborowski przy konstruowaniu swej książki. W prawdzie odniosłem wrażenie, że napisanie pewnych fragmentów powieści nie przychodziło autorowi łatwo, to zastanawiam się czy zrzucić to na karb pewnej nieudolności, czy może stanów emocjonalnych, wywołanych przez opisywanie wydarzeń zawierających ogromny ładunek emocjonalny i mocno oddziałujących na psychikę człowieka?

Podzielona na trzy części fabuła opowieści, ukazał czytelnikowi postacie trzech głównych bohaterek, których losy zostały zgrabnie i umiejętnie połączone w jedną ciekawą historię. Przyznam, że memu sercu bliższe okazały się być dwie pierwsze części, które wywołały u mnie więcej emocji i czytałem je z ogromnym zainteresowaniem. W ostatniej części udawało mi się zbyt często przewidzieć wydarzenia, a sam autor chyba zbyt mocno zawierzył przypadkowi i zbyt mało wiarygodnym zbiegom okoliczności. Miało to oczywiście wpływ na końcową ocenę tej powieści, ale nie rzutowało na nią aż tak mocno.

Jeśli czytelniczki, które przeczytały już tę powieść twierdzą, że autorowi udało się w doskonały sposób zrozumieć i ukazać skomplikowaną kobiecą sferę psychiczną, to mnie, jako mężczyźnie pozostaje jedynie pod tym tylko się podpisać i powiedzieć na zakończenie: czytajcie „Trzy oblicza w lustrze”, bo naprawdę warto!

Ocena: 4.5/6