Pomoc domowa - audiobook (mp3) Freida McFadden

Nie da się ukryć, że Freida McFadden jest obecnie jedną z bardziej poczytnych autorek thrillerów. Każda kolejna jej książka wzbudza entuzjazm wśród fanów nie tylko autorki, ale i samego gatunku. Przyznaję, że sama poniekąd uległam tej “modzie” i skusiłam się na zakup kilku jej pozycji, choć dopiero teraz wzięłam się za lekturę Pomocy domowej. Czy pozycja ta przypadła mi do gustu? O tym w recenzji poniżej.

Millie nareszcie udaje się dostać nową pracę. Teraz codziennie zajmuje się domem Winchesterów — sprząta, gotuje, odbiera ich córkę ze szkoły. Po wypełnieniu wszystkich obowiązków udaje się na poddasze, gdzie ma swój odosobniony pokoik i tam je w osamotnieniu. Jednak Nina Winchester nie jest łatwą w obsłudze kobietą — wszędzie robi bałagan, kłamie na temat swojej córki, a jej mąż wydaje się coraz bardziej załamany. Kiedy sytuacja robi się nieznośna, Millie decyduje się, by chociaż raz zobaczyć jak to jest być Niną — bogatą panią domu. Tylko że nie wie, jaką cenę przyjdzie jej za to zapłacić, ale przecież oni nie wiedzą, do czego jest zdolna...

Do tej powieści podeszłam ze spokojem – nie chciałam nastawiać się na nic konkretnego poza po prostu dobrą rozrywką. Wiedziałam już z kilku recenzji, że tę pozycję albo pokocham, albo znienawidzę. Historia Millie okazała się całkiem wciągająca, choć nie jestem pewna, czy nazwałabym ją mianem najlepszego thrillera, jaki czytałam.

Główna bohaterka zdecydowanie wzbudza zainteresowanie głównie swoją postawą. Gołym okiem widać, że nie jest to ktoś, kto daje sobie w kaszę dmuchać, a jednak Millie pozuje na taką wycofaną, spokojną i dość szarą myszkę, która po prostu wykonuje swoje obowiązki. Kiedy jednak poznałam jej przeszłość — było to dla mnie zaskoczenie, ale zdecydowanie dodało tej postaci takiego pazura i tylko podniosło stopień mojego zaciekawienia jej osobą.

O samych Winchesterach nie chcę wypowiadać się za wiele, ponieważ uważam, że ich samodzielne poznawanie dostarcza o wiele więcej rozrywki. Mogę jedynie wspomnieć, że Nina to taka postać, która z początku wzbudza nawet sympatię, ale z czasem traci w oczach czytelnika i to dość mocno. Muszę jednak docenić kreację tej postaci, ponieważ ta szybka przemiana miłej pani domu w kobietę prawie z piekła rodem udała się autorce świetnie.

Fabuła powieści opiera się na tajemnicy, która jest obecna w każdym zakamarku pięknego domu Winchesterów. Millie domyśla się, że coś jest nie tak, ale nie do końca jest w stanie powiedzieć co to takiego – czy sama pani domu wprowadza taką ciężką atmosferę i ten element niepewności i tajemniczości? Ogólnie zamysł wydał mi się świetny, aczkolwiek wykonanie odrobinę zepsuło cały efekt.

Freida McFadden ma poprawne pióro, którym umiejętnie operuje, aczkolwiek nie będę ukrywać, że pierwsza połowa książki była dość stonowana i nie dostarczyła mi większych emocji. Dopiero w drugiej części książki akcja nabrała tempa, a ostatnie 50 stron okazało się najlepsze w stosunku do całości — punkt kulminacyjny osiągnął swój szczyt, kolejne zwroty akcji goniły się nawzajem. Zdecydowanie było czym się zachwycać.

Ostatecznie Pomoc domową mogę ocenić na ocenę dobrą. To thriller, który potrafi wciągnąć, ma interesujących bohaterów i faktycznie zaskakuje. Jednak tym, którym bardziej zależy na dreszczowcu z krwi i kości, pozycja ta może niekoniecznie przypaść do gustu, a przynajmniej nie na tyle, by zechcieć poznawać kolejne powieści autorki. Ja na pewno dam jej szansę i myślę, że spotkamy się ponownie już niedługo.

Trochę się opierałam, trochę odwlekałam. Bo niby od dawna książek autorki wszędzie pełno, ale nie ukrywam, dopiero zapowiedź filmu z Amandą Seyfried skłoniła mnie do tego, że wreszcie sięgnęłam. I połknęłam w jeden dzień.

Sam początek nieco mnie odstręczał i myślałam, że zaraz rzucę w kąt. Potem zaczęłam być ciekawa, o co chodzi i kto ma tu problem.

Millie Calloway, dziewczyna z trudną przeszłością, bardzo potrzebuje stałej i dobrze płatnej pracy. Podejmuje więc taką, która wydaje jej się aż za dobra. Zostaje pomocą domową w pięknej, bardzo bogatej rezydencji. Co może być tu nie tak? Może chwilami zbyt wymagająca pani domu, może czasem zbyt dziwna dziewięcioletnia córeczka, ale rekompensuje to miły mąż i ojciec, i skryty lecz życzliwy ogrodnik. Sytuacja rozwija się zaskakująco, ale w sumie wszystko układa się coraz lepiej. Millie widzi przed sobą normalną przyszłość.

A potem już było nieodkładalnie. Dość często Pomoc domowa przypominała mi, że od dawna chcę wrócić do filmu Sypiając z wrogiem bo nie da się ukryć, jest tu pewien zbliżony motyw. Ale o ile więcej się dzieje. I jak bardzo czytelnik nie spodziewa się kolejnych plot twistów.

Przesada i przerysowanie to pierwsze co nasuwa się na usta w podsumowaniu. Jest bardzo amerykańsko, czasem przesadnie pięknie, czasem zbyt dziwnie, czasem przerażająco. I zakończenie!

Ale naprawdę wciąga, a przecież nikt nie spodziewa się tu realizmu.

Pierwsza książka 2026 jest typowo rozrywkowa i jako taka bardzo mi przypadła do gustu!

Sięgam po kolejną tej autorki – choć zapewne główny element zaskoczenia już się nie wydarzy. Ale mam nadzieję na kolejną dobrą zabawę.

No i czekam, aż film trafi na streamingi.

Co to była za historia! Do tego jeszcze przeczytana przez Filipa Kosiora, więc absolutny sztos.

Millie Calloway dostaje pracę w domu państwa Winchester. Chociaż nie wierzyła w to, że szczęście może się do niej uśmiechnąć po tym, jak spędziła kilka lat w więzieniu, udało się i kiedy przekroczyła próg ogromnego domu rodziny Winchesterów, była pewna, że od tej chwili będzie już tylko lepiej. Do jej obowiązków należało sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów i opieka nad córką pracodawców. Obowiązki nie były dla niej żadnym problemem, chociaż nie przepadała za rozpuszczoną jak dziadowski bicz dziewczynką i nie mogła pojąć, jak można być tak niesamowitą fleją, jaką była pani domu. Nina potrafiła zrobić chlew z pięknego wnętrza w kilka minut, a do tego wciąż wmawiała Millie rzeczy, które nie miały miejsca. Dziewczynie nie było łatwo nadążyć za życzeniami gospodyni, ale dobrze płatna praca była dla niej tak ważna, że była gotowa na wiele poświęceń, aby jej nie stracić. Czy jednak wszystkie jej wyrzeczenia i znoszenie humorów Niny były tego warte?

Z czasem Millie zaczyna odczuwać pociąg do męża Niny, Andrew. Początkowo tylko współczuje mężczyźnie, że utknął w związku z tak irytującą kobietą, dyscyplinując samą siebie, jednak wkrótce role się odwracają, a Millie zaczyna cieszyć się życiem, o którym od zawsze marzyła. Czy jednak właśnie o to jej chodziło? Ile musiała poświęcić, aby zająć miejsce swojej pracodawczyni?

Z zaciekawieniem słuchałam kolejnych rozdziałów, ponieważ chciałam jak najszybciej dowiedzieć się, jak potoczą się losy bohaterów. Podejmowane przez nich decyzje i wywołane konsekwencje tworzą sieć intrygujących zdarzeń. Autorka od samego początku umiejętnie budowała napięcie i stosowała zwroty akcji, które podkręcały atmosferę niepokoju.

Na pewno sięgnę po kolejne tomy cyklu.

Jestem w szoku, że ta opowieść tak bardzo mnie wciągnęła w pierwszym tomie, a tak totalnie znudziła w kolejnym. Największym błędem Freidy McFadden było pójście na łatwiznę i powtórzenie w drugiej części tego samego schematu fabularnego, przez co historia mającej sporo na sumieniu pomocy domowej z ciekawej i dynamicznej zmieniła się w irytującą.

Myślałam, że Pomoc domowa będzie tym zagranicznym thrillerem, który na długo zapadnie mi w pamięć. I pewnie tak by się stało, gdybym od razu nie rzuciła się na tom drugi, czyli Sekret.

Nie można odmówić McFadden talentu do budowania emocjonującej atmosfery i poruszania w ciekawy sposób ważnych społecznie tematów. Jednak wykorzystywanie za każdym razem bliźniaczo podobnych rozwiązań i powielanie tych samych charakterologicznie postaci dla mnie jest niestrawne i nudne, bo do bólu przewidywalne. Miało być cudownie, a tymczasem pozostanie niesmak.

Jeśli macie ochotę na przyzwoity thriller w wersji audio, sięgnijcie po część pierwszą (obie czyta Filip Kosior). Drugą sobie podarujcie albo przynajmniej zdecydujcie się na nią po dłuższej przerwie. Być może wtedy nie będziecie mieć wrażenia, że po raz kolejny słuchacie tej samej powieści.

Pod koniec roku odczuwałam czytelniczy marazm. Ogromne wypalenie dotyczące czytania i dzielenia się opiniami na temat książek. Może to przez pogodę, może przez choróbsko, które nie chciało się skończyć, a może całoroczne zmęczenie. Grunt, że już pierwszego dnia stycznia zaczęłam czytać książkę, która postawiła mnie na nogi i sprawiła, że serce zabiło mi szybciej!

Millie opuszcza więzienne mury, ale jakoś nie może sobie ułożyć życia. Po utracie kolejnej pracy zmuszona jest do spania w samochodzie. Jak manna z nieba spada na nią propozycja pracy w domu Niny Winchester i jej rodziny. Zatrudniona jako pomoc domowa sprząta, robi zakupy, gotuje, odbiera córkę ze szkoły lub z licznych zajęć dodatkowych i unika jak ognia pracodawczyni, która wydaje się, delikatnie mówiąc niestabilna emocjonalnie. Dlaczego Nina zachowuje się jak ostatnia zołza, skoro ma kochającego i przystojnego męża, piękną córę, luksusowy dom i forsy jak lodu? I dlaczego pokój Millie, który znajduje się na poddaszu, zamyka się tylko od zewnątrz? Czy rodzina Winchesterów dowiedziała się o kryminalnej przeszłości i boją się, co może zrobić nocą, gdy jest poza ich kontrolą? A może mają tak głęboko ukryte tajemnice, że nie mogą zostać przez nią odkryte? Kto, do czego jest zdolny?


Jeśli opuszczę ten dom, to tylko w kajdankach – to pierwsze zdanie prologu tak zelektryzowało, zaciekawiło i wprowadziło atmosferę niepokoju, że nie pozostało mi nic innego jak tylko zagłębić się w historię pomocy domowej i bogatej, dobrze sytuowanej rodziny. Co ważne początkowo nie było wiadomo, kto owo zdanie wypowiedział, więc od razu na policzki wypłynął mi rumieniec. W tej lekturze tajemnica goniła tajemnicę, sieć kłamstw oplatała poszczególnych bohaterów, a ostateczna rozgrywa rozwiewająca pozory i iluzje to istny majstersztyk przyprawiający o dreszcze i przyspieszony oddech. Powolne odkrywanie sekretów Niny, Millie i Andrew sprawiało wielką czytelniczą przyjemność i jednocześnie zmuszało do postawienia sobie pytań: jak dobrze znamy swoich bliskich? Czy istnieje osoba, której można ślepo zaufać? Do czego zdolny jest człowiek walczący o życie? Dawno nie czytałam tak dobrej książki z przesłaniem: uwaga pozory mogą mylić, nie wszystko złoto, co się świeci.

Ależ to była uczta! Wszystko wybornie i smakowicie podane od konstrukcji fabuły, zawiłości intrygi poprzez kreację bohaterów na zwrotach akcji i zaskoczeniach kończąc. Freida McFadden umiejętnie stopniuje napięcie, od lektury naprawdę ciężko było mi się oderwać. Obym w tym roku miała możliwość przeczytania wiele tak dobrze skrojonych historii, jak Pomoc domowa.

Osoba na stanowisku pomocy domowej w bogatych domach z reguły przemyka za plecami gospodarzy. Pozostaje niezauważona, niczym duch wypełnia swoje obowiązki jak najmniej ingerując w życie domowników. Millie jest tego zupełnym przeciwieństwem.

Tuż po wyjściu z więzienia podejmuje pracę w domu bogatej pary, zyskując swój własny kąt w postaci pokoju na strychu. Pokoju, w którym mikroskopijne okno się nie otwiera, na drzwiach widoczne są ślady drapania, a zamek do ich zamknięcia znajduje się od zewnętrznej strony. To niepokojące, ale Millie nie ma wyjścia, jej przeszłość nie pozwala wybrzydzać.

Z początku normalna praca pomocy domowej przeradza się w niekończący się wir nietypowych zdarzeń. Pani domu zdaje się przejawiać klasyczne rozdwojenie jaźni - raz miła i troskliwa, za chwilę chamska, uprzykrzająca codzienne obowiązki Millie i wypierająca się własnych słów. Pan domu zaczyna wykazywać niezdrowe fascynacje gosposią, które nie pozostają bez odpowiedzi. A ogrodnik łamaną angielszczyzną ostrzega ją przed niebezpieczeństwem.

Z pozoru sielankowy dom zaczyna odkrywać przed Millie kolejne tajemnice, których poznanie będzie miało swoje konsekwencje. I to dość drastyczne, gdy dewizą jednego z bohaterów powieści jest „karanie wszelkiego nieposłuszeństwa adekwatnie do wykroczenia”.

Jak na jej pracę wpłynie ukrywana choroba psychiczna właścicielki? Czy drzwi do jej pokoju zatrzasnęły się przypadkowo? Jaki udział w całej historii ma małomówny Enzo? Jaki cel w zatrudnieniu byłej kryminalistki miała Nina? Czyje ciało znaleziono na strychu?

Wszystkie powyższe pytania prowadzą do szokującego finału, który każdego rozłoży na łopatki. Wzorowo prowadzona historia i budowane napięcie znajdują swoje ujście w sposób, jakim nie pogardziłby Alfred Hitchcock. Dodając do tego rewelacyjne zbudowane postaci, które wzbudzają w nas prawdziwe emocje, mamy mistrzostwo z gatunku thrillerów.

Czym jest prawda? Na pewno nie zbiorem zręcznych iluzji lub mówiąc wprost kłamstw. Dlaczego więc tak często to drugie bierzemy za tę pierwszą? Ona nie zawsze bywa piękna, a zbyt często wymaga nas spojrzenia na kogoś bądź sytuację bardziej wnikliwie, nie pobieżnie. Niekiedy coś niepokojącego wyczuwamy, chociaż zdrowy rozsądek podpowiada, że wszystko jest w porządku. Jeśli poświęcimy czas na bliższą obserwację możemy ujrzeć to, co próbowano przed nami ukryć.

Millie jako pomoc domowa stara się zbytnio nie wyróżniać, błyszczeć ma dom, a zadowolona powinna być rodzina dla jakiej pracuje. Oczywiście zauważa niejedno i ma swoje zdanie, lecz nie do niej należy oceniać innych. Jednak zauważa pewne symptomy trochę lub bardziej przeczące fasadzie jaką budują pracodawcy. Nic jej do tego, ale gdyby była na ich miejscu… No właśnie gdyby… Co zrobiłaby? Może domyślać się motywów jakimi kierują się lub raczej jakimi kieruje się Andrew Winchester. Nina powinna być szczęśliwa, mając go oraz uroczą córeczkę. Gdzie tkwi haczyk? Pewnie nigdzie, po prostu nie każdy docenia to, co otrzymuje od losu. Jeżeli moglibyśmy cofnąć czas … Ale o tym myślimy kiedy jest za późno, chociaż czy na pewno? Kiedy zdaje się, ze zwycięstwo mamy w garści stajemy się nieostrożni, od tego już krok do utraty kontroli i całkiem nowego scenariusza, którego finał z pewnością poznamy. Pytanie jedynie takie: jaka będzie nasza role w nim?

Czy łatwo oceniać po pozorach? Oczywiście. Czy tego wystrzegamy się? Pierwsza odpowiedź zbyt często brzmi: ależ tak. Po chwili niektórzy dodają: zdarza się uwierzyć w nie. Bardzo nieliczni przyznają od razu: tak, przecież one są najbardziej widoczne. Łatwo zaufać temu, co wydaje się piękną bajką, może nawet o takiej sami marzymy. Nic nieprzyjemnego nie zakłóca nam obrazu, lecz rysy, prędzej lub później, zaczną się pojawiać, czy zauważymy co odsłaniają? Freida McFadden jest w mistrzyni przedstawiania iluzorycznego obrazu ideału, z pewnymi skazami, lecz te czytelnik interpretuje całkowicie błędnie, tak jak zrobiłaby to znakomita większość. Pomoc domowa za tło ma zamożny dom, a raczej rezydencję, elegancką panią domu, z rodzaju tych jak z świątecznej reklamy, ojcem rodziny, potrafiącym bez trudu zapewnić jej egzystencję na wysokim poziomie i to z uśmiechem na ustach oraz pięknym dzieckiem, nie sprawiającym kłopotów. Czy coś wam zgrzyta? Pewnie tak, już zaczynamy szukać źródła, ale znaleźć go nie tak łatwo, zwłaszcza, iż pisarka po doskonale manipuluje naszymi emocjami i tym, co najważniejsze prawdą. Od ideału do realności krok wcale nie musi być duży, lecz odbywa się to wszystko nad przepaścią, jaką zauważamy za późno. O tym także przekonują się postacie, tyle, że druga strona także popełnia błąd, z kategorii tych mszczących się bardzo mocno. W Pomocy domowej nie ma oczywistości, chociaż zdawałoby się, że przecież fabuła opiera się na nich. Nic bardziej mylnego, zwrot akcji nadchodzi w najmniej spodziewanym momencie i to w liczbie mnogiej. Zło ma różnorodne oblicza i niekiedy samo nabiera się na pozory…