Ukryte w ciszy - ebook (epub, mobi) Karolina Klimkiewicz

W ostatnim czasie moje kolejne spotkanie z książką autorki. Oczywiście, że nie żałuję. Przeczytałam ją ekspresem. Cieszę się niesamowicie, bo to kolejna świetna książka, obok której nie można przejść obojętnie. Czyta się bardzo szybko, lekko, i przyjemnie, aczkolwiek nie myślcie sobie, że w środku są serduszka o tona lukru, bo tak nie jest. Karolina Klimkiewicz napisała ogromnie trudną, życiową, prawdziwą historię dwójki młodych ludzi... Chyba muszę odrobić pozostałe zaległości od autorki, bo jeżeli one są tak świetne jak ten tytuł to wiele tracę, nie znając ich.

Felicja jest jedną z głównych postaci. Ma młodszą siostrę, która jest jej oczkiem w głowie. Jest jeszcze ich babcia. Wydawałoby się, że to wzorowa nastolatka. Dobrze się uczy, jest lubiana. Ma chłopaka, przyjaciół, pieniądze. Tylko nikt nie wie, co skrywa wnętrze jej duszy. Nikt nie wie, przez co przechodzi każdego dnia... Bardzo jej współczułam. Poniekąd rozumiałam, ale tylko trochę, bo nie byłam w jej skórze. Trzymałam mocno kciuki by się ułożyło i jakoś to było... Nikodem to drugi główny bohater tej książki. Nie wiem dlaczego, ale on wydawał mi się jeszcze bliższy mojemu sercu. Cierpiałam razem z nim i nawet nie wiecie, jak bardzo było mi go żal. Pod maską twardego chłopaka, co by go to nie miało cokolwiek interesować, że co on to nie jest, skrywa się jego prawdziwe wnętrze. Poruszyło mnie to jak potrafił czytać z ludzi. Jak z otwartej księgi... Ogólnie postacie w tej powieści są tak realne, że śmiało moglibyśmy spotkać ich na ulicy. Nie mają łatwo, ale kto w tych czasach ma łatwo i lekko? Jeśli kogoś takiego znacie lub sami takimi jesteście, podajcie przepis, chętnie skorzystam...

To, co tutaj jest ważne to relacja. Relacja między Nikodemem a Felicją. Niepozorna, trudna, a jednak tak spójna i taka prawdziwa... To naprawdę było piękne. Czułam z nimi wszystkie emocje. WSZYSTKIE. I to kolejny ważny punkt. Uczuć jest tutaj sporo, a ja je czułam. To często w powieściach się nie zdarza. A jednak... Karolina Klimkiewicz ma mnie w garści. Po skończeniu tej historii czułam, jakby przejechał mnie czołg. Nie mogłam się pozbierać. Autorka podejmuje się tematów takich jak: żałoba, terapia, radzenie sobie z problemami, ucieczka od problemów w niekoniecznie dobrą stronę, trauma... Ale i są te pozytywne, jak przyjaźń, miłość, budowanie prawdziwej relacji mimo wszystko. Przyznam, że zrobiła na mnie niemałe wrażenie...

Akcja jest odpowiednia. Raz mknie tak szybko, że nie sposób niemal nadążyć za postaciami, szczególnie za Nikodemem. Raz płynie powoli i to wszystko aż boli od nadmiaru emocji... Które niekoniecznie są dobre. I te wszystkie rzeczy, które mają tu miejsce, chciałabym zaznaczyć, że radzą sobie z nimi nastolatki! Czy wasi znajomi, bliscy, rodzina, potrafiliby zachować się w ten sposób w takich przypadkach jak bohaterowie naszej książki? Po lekturze - zastanówcie się nad tym. Na pewno nie pośniecie przy niej. Ja już żałuję, że się skończyła. Było wiele zdarzeń nie do przewidzenia, które zostawiały mnie zdziwioną, z otwartą buzią.

Reasumując uważam, że jest to książka jak najbardziej godna polecenia. Cieszę się, że mam ją w swoich zbiorach i na pewno zajmie zaszczytne miejsce na półce w biblioteczce w domu rodziców, gdzie trzymam swoje książki. Jest to powieść dla młodzieży ale i dla starszych. Świetny pomysł na fabułę, powieść jest dopracowana w każdym calu. Są emocje, które odczuwamy z bohaterami. Są wydarzenia, które zaskakują. I wartości, gdzie autorka niejednokrotnie podkreśla poprzez zdarzenia z udziałem bohaterów, co jest w życiu ważne. Świetna powieść. Po stokroć polecam.

Żeby trafić w mój gust czytelniczy i poruszyć moje serce — to nie lada wyczyn. Jeśli chodzi o historie trudne to jestem względem nich bardzo krytyczna. Jak było tym razem?

Nazwisko Karoliny Klimkiewicz jest mi znane. Przeglądałam kiedyś jej inne powieści, ale jeszcze nie miałam okazji ich przeczytać. Stwierdziłam, że skoro los daje mi szansę otrzymania egzemplarza recenzenckiego od Wydawnictwa Szósty Zmysł to nie mam nad czym się zastanawiać. Okazało się, że powieść trafiła do mnie od razu. Styl pisarski Karoliny Klimkiewicz jest lekki i przyjemny, a sposób przekazywania emocjonalności bardzo wyważony gdyż nie przytłacza swoim bólem w sposób nagły i krótki. Emocjonalność towarzyszy nam od początku do końca, sprawiając, że myśli się o tej książce jeszcze przez kilka godzin po skończeniu czytania.

Ukryte w ciszy opowiada o historii siedemnastoletniej Felicji, która wraz z siostrą mieszka z babcią. Na pozór to szczęśliwa nastolatka, która jest bardzo lubiana, ale jej życie nie jest idealne. Wszystko co dzieje się w jej życiu stara się ukryć przed światem gdyż wie, że to przyniosłoby tylko same problemy. Felicja nie może się doczekać aż osiągnie pełnoletność, by być spokojną o to, że nie rozdzielą ją z siostrą. Pewnego dnia dziewczyna poznaje syna dyrektora szkoły, do której uczęszcza i widzi w nim ten sam strach i ból, co u siebie. Tylko w przeciwieństwie do niej Nikodem nie ukrywa tego jak bardzo jest wkurzony na życie i pokazuje swój ból będąc zbuntowanym i opryskliwym dla swoich najbliższych.

W ciemności poza bólem i cierpieniem jest również nadzieja, a najwięcej prawdy jest ukryte w ciszy...
Relacja bohaterów z początku nie rozpoczyna się od dobrej sytuacji, ale z czasem znajdują oni wspólny język. Ich wzajemna sobie pomoc, by opatrzeć swoje wewnętrzne rany bardzo mnie ujęła. Pomysł Karoliny Klimkiewicz na przeprowadzenie fabuły jest bardzo ciekawy. Przedstawiła ona ludzkie sytuacje życiowe, które dzieją się tuż obok nas, ale my jako ludzie możemy nawet o tym nie wiedzieć. Widząc setki twarzy na ulicy nie zastanawiamy się, jaka jest historia tego człowieka. Przechodzimy obok niego i to wszystko. Dopiero gdy usłyszymy, o jakiejś sprawie to czasem wywiera ona na nasze życie jakiś wpływ...

Powieść Karoliny Klimkiewicz daje nadzieję i sprawia, że mimo tego całego bólu, zawsze jest jakaś szansa na uśmiech losu. Ukryte w ciszy jest napisane jak już wspomniałam lekkim i prostym stylem, przez co czyta się tę powieść bardzo szybko. To propozycja idealna dla czytelników, którzy zaczytują się w książkach pełnych emocji, które sprawiają, że myślimy i czujemy bardziej.

Cieszę się, że mogłam się zapoznać z twórczością autorki. Przyznaję, że nie spodziewałam się, że aż tak bardzo mi się spodoba. Myślę, że w niedługim czasie znowu sięgnę po inną książkę autorki. Tę z kolei odkładam na półkę i myślę, że w niedługim czasie znowu do niej wrócę. Polecam!

To moje drugie spotkanie z autorką, ale na pewno nie ostatnie. Jestem oczarowana przeczytaną historią i zawartymi w niej emocjami.

Felicja to na pozór zwykła, szczęśliwa i dobrze się ucząca nastolatka. A tak naprawdę to dziewczyna, która musiała zbyt szybko dorosnąć. Opiekuje się nie tylko schorowaną babcią, ale również i siostrą. Ma sporo problemów, ale mimo tego, potrafi się uśmiechać.
Nikodem jest typem buntownika, który również walczy z demonami przeszłości. Na co dzień podobnie jak Felicja zakłada maskę, ukrywając prawdziwe emocje. Mogłoby się wydawać, że oboje są różni niczym dzień i noc, a jednak łączy ich więcej niż sami mogliby przypuszczać.

Czuję się brudna, problem polega jednak na tym, że żadna kąpiel tego nie zmieni, ten brud jest we mnie. To brud zmęczonej, zakłamanej duszy.
Karolina Klimkiewicz napisała historię której nie sposób zapomnieć, nawet gdyby się chciało. Przedstawia bowiem realnych bohaterów oraz realne problemy, które mogą dziać się gdzieś tuż obok nas. Nasi bohaterowie musieli zbyt szybko dorosnąć. Moglibyście pomyśleć, co tak młodzi ludzie mogą wiedzieć o życiu? A jednak po przeczytaniu tej powieści, wasze zdanie zmieniłoby się momentalnie. Otóż nawet tak młode osoby mogą wiedzieć o życiu bardzo wiele. Zarówno Felicja jak i Nikodem zmagają się z problemami, które starają się ukryć przed innymi. Gdy wychodzą na zewnątrz zakładają maskę pod którą skrywają swoje prawdziwe „ja”. W tym momencie należy zadać sobie pytanie: ile jest takich osób w prawdziwym świecie? Czy sami nie mieliście nigdy styczności z takimi osobami? Zapewne wam się to zdarzyło.

Autorka nie boi się poruszać trudnych, często bolesnych tematów, dzięki czemu my jako czytelnicy, odczuwamy na własnej skórze każde przeżycie naszych bohaterów. Oczywiście nie odkrywa nam wszystkiego na łapu capu, tylko delikatnie krok po kroku pozwala nam zapoznać się z postaciami. Niewątpliwie pokochałam Felicję, ale również i Nikodem skradł moje serce. Postacie te zostały dobrze wykreowane, są wyraziste, a nawet mogłabym rzec – namacalne. Cała powieść została napisana emocjami, które aż kipią na każdej stronie książki. Styl autorki jest lekki, a od książki nie sposób się oderwać. Podobało mi się to, że autorka poruszyła w swojej książce zaburzenia psychiczne i pokazała nam, że można z nimi żyć.
Tak naprawdę ciężko ubrać w słowa to co czuje się po przeczytaniu tej powieści, dlatego serdecznie zachęcam was do sięgnięcia po nią i przekonania się na własnej skórze jak ją odbierzecie. Wiem też, że książki nie ocenia się po okładce, ale ta jest niesamowita i przyciąga swojego czytelnika już od pierwszego spojrzenia. Muszę pochwalić wydawnictwo za wydanie tej pozycji, gdyż na żywo wygląda wspaniale.

Ukryte w ciszy to niebanalna historia dwójki młodych ludzi, których życie nie oszczędzało, ani na moment. To historia z tych, które zmuszają do refleksji i własnych wniosków. Gwarantuję, że jak już sięgniecie nie będziecie mogli się od niej oderwać. Polecam z całego serca.