Pogranicznik - ebook (epub, mobi) Joanna Bagrij

Aspirant Lena Dobrowicz jest najlepsza. Bo aspirant Lena Dobrowicz jest wyzwolona. Klnie jak szewc, nie uznaje stałych związków, nawet doskonale wie, że Marsz Niepodległości przepełniony jest nienawiścią. I w ogóle aspirant Lena Dobrowicz jest naj… Podoba się każdemu spotykanemu facetowi i choć stara się być nadętą, wulgarną suką, to każdemu chłopu zawróci w głowie. Każdego stara się do siebie zrazić, inne kobiety jej przeważnie nie cierpią. Nie cierpi jej też czytelnik, bo takiego bohatera, (przepraszam – bohaterki) nie da się lubić. Aspirant Lena Dobrowicz chleje wódę jak wodę sodową, (prosto z butli, a co…). Dokonuje tego oczywiście w przerwach pomiędzy bieganiem, a ściganiem tego złego, na punkcie, którego jest totalnie zafiksowana. Bo w sumie aspirant Lena Dobrowicz jest najlepszą bohaterką, inni bohaterowie są do bani. A teraz koniec żartów…

Wróćmy do rzeczywistości i przyjrzyjmy się Pogranicznikowi stworzonemu przez Joannę Bagrij.

Ja, zacznę oczywiście od tego, co w kryminale najważniejsze, czyli praca policji i cała otoczką z tym związana. Aby się nie rozdrabniać należy stwierdzić, że Bagrij czerpała wzorce prawdopodobnie z kryminałów Puzyńskiej oraz seriali telewizyjnych typu Gliniarze. I sam nie wiem czy w Bolku i Lolku i samym Reksiu nie wiedzą lepiej co powinna czynić policja? Bagrij tego niestety nie wie.

Z zabitej dechami mieściny - Orlic, autorka uczyniła metropolię, w której otworzyła Komendę Powiatową Policji, i zatrudniła tam kilku policjantów. (Z treści książki wynika w sumie, że pisarka nie odróżnia komisariatu od komendy). Z tą komendą/komisariatem współpracuje cała plejada fachowców, techników, lekarzy i innych szpecjalistów. Prawie jak w NYPD.

Bojarska starała się stworzyć małomiasteczkowy klimat, którego uchwycić się jej w żadnym wypadku nie udało. I to, co już wymieniłem, dyskwalifikuje u mnie poważny kryminał, którym stara się być Pogranicznik. Na dodatek autorka w tekście książki zawarła tak wiele niepotrzebnych znaków, że książka urosła do aż prawie 600 stron. Oto przykład, w którym Bagrij pisze:

Nie mogąc znieść jego nieporadności, wyciągnęła z kieszeni zapałki i wznieciła płomień za pomocą draski oraz siarkowej główki.

Dobrze, że biedny czytelnik został poinformowany jak zapala się zapałkę, wszak w dzisiejszych czasach nie wszyscy mogą wiedzieć czym jest zapałka.

W treści można znaleźć kupę różnego rodzaju pseudopsychologicznych przemyśleń, które całkiem są niepotrzebne i fabuła zgrabnie bez nich by się obyła. Nie bardzo rozumiem też wciśnięcie na siłę w fabułę psychologa – profilera, który praktycznie nie ma tam żadnej roli.
Można pastwić się długo nad Pogranicznikiem, ale w sumie nie o to chodzi, bo nie każdemu będzie się chciało tak długi tekst przeczytać.

Ja sam jestem zdziwiony, że udało mi się Pogranicznika przeczytać, choć było wiele momentów, że musiałem odłożyć czytnik, aby nie porzucić tej historii. No i z rozpędu w końcu przeczytałem, choć w sumie za bardzo nie byłem zainteresowany jak to się wszystko zakończy. Warto wspomnieć, że zakończenie przewidziałem, bo chyba jednak nie dało się tego nie uczynić.

Joanna Bagrij dołącza do „plejady” polskich autorów, którzy usiłują napisać porządny kryminał, tylko całkiem nie mają o tym pojęcia. Życzę autorce aby przy pisaniu kolejnej książki, odrobiła porządnie lekcje.