Bibliotekarka z Auschwitz - audiobook (mp3) Antonio G. Iturbe

Ostatnio dość żwawo wyczytuję kolejne książki z mojej półeczki wstydu. Jedną z leżących tam pozycji była Bibliotekarka z Auschwitz, po którą co rusz chciałam sięgać, a jednak coś skutecznie mnie od niej odpychało. No ale nareszcie udało się - poznałam historię Dity Kraus i co więcej - nie mogę wyjść z podziwu. Więcej o tej książce poniżej.

Dita jest dziewczynką, która zakochana jest w literaturze. Kiedy wybucha wojna, a cala jej rodzina włącznie z nią samą trafiają do obozu Auschwitz-Birkenau, do tak zwanego obozu rodzinnego, nastolatka za wszelką cenę pragnie uratować magię ukrytą w książkach. Zostaje więc ochrzczona mianem bibliotekarki, a o kilka egzemplarzy, jakie posiada, dba z jak największą czcią. Codziennie naraża swoje życie, by przeszmuglować książki w kolejne rejony obozu. Czy uda jej się opuścić okrutne mury obozu mimo niebezpieczeństwa?

Powiem szczerze, że już pierwszy rozdział sprawił, że historia Dity trafiła w najczulsze punkty mojego serca, a strach rósł z każdym kolejnym zdaniem. Świadomość tego, iż jest to powieść oparta na faktach, jeszcze mocniej wpłynął na mój ostateczny odbiór tej pozycji. No co ja będę czarować - Bibliotekarka z Auschwitz to po prostu lektura, przy której spędziłam ostatnie dni i która na dobre zapadła w mojej pamięci.

Główna bohaterka, Dita, jest dla mnie absolutnym wzorem do naśladowania. Mimo straszliwej rzeczywistości, w jakiej przyszło jej żyć, dziewczyna stara się dbać o swoje marzenia, o swoich bliskich oraz o swoje najukochańsze książki. Najmniejsza biblioteka świata licząca zaledwie osiem woluminów, a na jej czele stała właśnie ona – nastolatka brutalnie wyrwana ze swojego życia. Autor przedstawił jej postać bardzo dobrze, dzięki czemu podczas lektury miałam namiastkę tego, jaki charakter miała Dita.

Antonio G. Iturbe ma bardzo dobre pióro, dzięki któremu historia ta nie jest przesadzona – autor ukazuje historię Dity, jej rodziny oraz innych mieszkańców obozu w sposób dość obiektywny, choć wiadome jest, że postaci, które czytelnik ma postrzegać w sposób negatywny, ukazywane są jednak właśnie w taki sposób. Świetną robotę wykonała również tłumaczka, Marta Szafrańska-Brandt. Bez jej pracy nie byłoby mi dane poznać tej książki.

O samej historii nie opowiem za wiele. Wojna, wszystkie te straszne rzeczy, których doświadczali niewinni ludzie, napawają mnie niesamowitym smutkiem i poczuciem niesprawiedliwości. Nie zliczę, ile razy zaklęłam w myślach podczas lektury tej książki. Pozycji tej nie da się poznawać spokojnie - są sceny, które szczególnie zapadły mi w pamięci i które jednocześnie wciąż wzbudzają moją złość czy też smutek. Tyle mogę zdradzić, ponieważ wychodzę z założenia, że tytuł ten należy poznać po prostu samemu.

Bibliotekarka z Auschwitz to powieść, która nie jest łatwa i przyjemna w odbiorze. To historia, która wzbudza raczej złość, strach, a czasem i obrzydzenie w stosunku do wielu ludzkich zachowań. Bez wątpienia jednak jest to pozycja, którą warto poznać - cieszę się, że nareszcie to zrobiłam, a tym samym tytuł ten trafił na moją małą listę genialnych książek.

Książki nie da się zjeść, nie da się nią okryć. Książka nie zagwarantuje przeżycia, szczególnie w miejscu w którym każdego dnia umierają tysiące ludzi. Jeżeli jednak czytacie tę recenzje, to myślę że doskonale zdajecie sobie sprawę z tego jak ważna w życiu człowieka może okazać się literatura. Nie tylko ta poważna. Bibliotekarka z Auschwitz to wstrząsająca ale także fascynująca powieść oparta na prawdziwej historii więźniarki Dity Polachovej. Jest to również dowód na to, że to życie tworzy najbardziej niesamowite scenariusze.

O czym jest książka, czyli o fabule słów kilka…

Czternastoletnia Dita trafiła wraz grupą Żydów z Terezina do stworzonego w celach propagandowych tak zwanego bloku rodzinnego w Auschwitz. Było to właściwie jedyne w obozie miejsce w którym rodzice mogli przebywać ze swoimi dziećmi, w którym istniało przedszkole czy szkoła, w którym mogły odbywać się dziecięce przedstawienia. I w końcu w którym, choć nielegalnie powstała najprawdopodobniej najmniejsza biblioteka świata. W jej skład wchodziło osiem, przypadkowo odnalezionych zniszczonych książek. Odpowiedzialna za chowanie lektur w bezpiecznych kryjówkach i za dostarczanie ich czytelnikom, była właśnie Dita, pełniąca funkcję bibliotekarki. Niektórzy dziwili się, że tak ważną rolę powierzono tak młodej dziewczynie. Jednak skoro Dita była na tyle duża by każdego dnia widzieć i rozumieć co dzieje się w obozie – była także wystarczająco duża by pełnić powierzone jej zadanie. Każdego dnia dziewczynka narażała swoje życie, by móc dostarczać innym strzeżone przez siebie jak wielki skarb publikacje.

Moja opinia, czyli co mnie zachwyciło a co jednak trochę mniej...Bibliotekarka z Auschwitz to wstrząsająca i niezwykle trudna lektura opowiadająca o obozie zagłady widzianym oczami czternastoletniego dziecka. Jest to jednak także powieść o woli życia i o niezwykłej sile literatury.

Na mnie książka Antonio G. Iturbe wywarła arcyogromne wrażenie. Dawkowałam sobie jej lekturę, bo jest to jedna z tych historii, której trzeba poświęcić czas, na czytaniu której trzeba się skoncentrować, ułożyć ją w sobie, przemyśleć i ponadto która zwyczajnie po ludzku uwiera swoją emocjonalną zawartością.

Przed książkami opowiadającymi o losach więźniów obozów zagłady zawsze stawiam wysoką poprzeczkę ze swoich wymagań i oczekiwań. Niestety, nie każdym pozycjom udało się tym oczekiwaniom sprostać. Tym mocniej jednak się cieszę, że w moje czytelnicze ręce trafiła „Bibliotekarka z Auschwitz”. Kocham książki, które wywołują we mnie emocje, uczucia, której lekturę przeżywam głęboko, nawet jeśli tak jak w tym przypadku na tyle mocno, by czasem potrzebować tę książkę odłożyć. Myślę, że tym mocniej przeżywa się tę historię im częściej trafia do naszej świadomości fakt, że jest to fikcja literacka ale mocno czerpiąca z prawdziwych wydarzeń.

Bardzo przypadł mi do gustu sposób narracji tej książki. Z jednej strony jest to opowieść Dity, jednak autor czasem dodaje do niej kilka zdań od siebie. Na szczególną uwagę zasługuje całe posłowie, które Antonio G. Iturbe zamieścił w swojej publikacji obejmujące jakieś 40 stron informacji o tym jak dalej potoczyły się losy głównej bohaterki i osób z którymi miała styczność w obozie oraz przedstawiające to, jak żyła historia Bibliotekarki z Auschwitz.

Czy i komu polecam?Bibliotekarka z Auschwitz to powieść dla miłośników literatury obozowej. Nie jest to łatwa lektura, wymaga skupienia i otwartości na niełatwe emocje. Zdecydowanie jest jednak warta by po nią sięgnąć. Z całego serca Wam polecam. To jedna z ważniejszych lektur, którą miałam przyjemność poznać w ostatnim czasie.

Z okładki dowiadujemy się, że Bibliotekarka z Auschwitz to powieść oparta na prawdziwej historii więźniarki Dity Kraus. Tytuł przyciągnął mnie od razu. I nie chodziło o słowo Auschwitz, które jest aktualnie wszechobecne na rynku wydawniczym, tylko o połączenie go z wyrazem bibliotekarka. Przyznacie, że myśl o tym, iż w obozie koncentracyjnym istnieje biblioteka, wydaje się co najmniej szalona.

Kiedy Dita przyjechała do Auschwitz-Birkenau z czeskiego Terezina, miała czternaście lat. Trafiła tam wraz z innymi mieszkańcami getta i znalazła się w obozie rodzinnym dla Żydów deportowanych właśnie z Terezina.

W obozie Dita spotyka znanego jej z poprzedniego życia Alfreda Hirscha, który kiedyś organizował zajęcia sportowe dla dzieciaków, a teraz jest kapo bloku 31. A blok ten to coś niesamowitego w koszmarnej rzeczywistości obozu. To miejsce, w którym dzieci odzyskują odrobinę szacunku i są traktowane jak ludzie. To szkoła. A skoro jest szkoła, musi być i biblioteka, prawda? A rolę bibliotekarki Fredy Hirsch proponuje właśnie Dicie. Dziewczynka początkowo jest zaskoczona, zarówno propozycją, jak i tym, że w takim miejscu, jak obóz zagłady, może funkcjonować biblioteka. Ostatecznie dziewczyna zgadza się i Fredy w tajemnicy prezentuje jej skromny księgozbiór, składający się z kilku książek, uratowanych podczas segregowania rzeczy przybyłych do obozu Żydów. Jak działa biblioteka? Tego Wam nie zdradzę, bo o tym trzeba po prostu przeczytać.

Impulsem do napisania tej książki była dla autora informacja o maleńkiej bibliotece istniejącej w obozie koncentracyjnym. Ta wiadomość brzmi tak abstrakcyjnie, że trudno uwierzyć, by coś takiego było możliwe. W sytuacji częstych rewizji i ciągłego zagrożenia życia, wybrani przez Hirscha więźniowie dokonali cudu, a blok 31 stał się prawdziwą szkołą, z tajnymi lekcjami i ukrytą biblioteką. Dzięki swoim opiekunom maluchy miały namiastkę dzieciństwa i odrobinę lepsze warunki życia, starsze dzieci mogły się uczyć, a do tego mogły być ze swoimi rodzicami, którzy w ciągu dnia pracowali, ale wieczorem przebywali razem w barakach.

Autor z wyczuciem opisał codzienność obozu rodzinnego, kontakty między więźniami, zachowanie kapo i hitlerowców, a przede wszystkim działanie szkoły w bloku 31. Powieść ta to połączenie wspomnień Dity i wyobraźni autora popartej researchem. Główną bohaterką jest Dita, ale nie brakuje również wątków związanych z innymi postaciami, jej rodzicami, przyjaciółmi, innymi nauczycielami z bloku czy wreszcie samym Hirschem. Nie jest to literatura faktu, tylko wersja beletrystyczna, o czym wspomina we wstępie sama Dita.

Możliwe, że dla kogoś książki nie stanowią takiego bezcennego skarbu, jaki widziała w nich Dita. Jednak myślę, że w obozie, gdzie ludzie zapomnieli już o człowieczeństwie, szacunku i godności, książki były namiastką normalności i powrotu do życia sprzed wojny.

Muszę przyznać, że dopóki nie przeczytałam tej historii, nie miałam pojęcia o istnieniu obozu rodzinnego dla Żydów z Terezina na terenie Auschwitz-Birkenau.
Co mi się bardzo spodobało, to zakończenie, w którym autor informuje czytelnika o dalszych losach najistotniejszych bohaterów, a także opowiada o swojej znajomości z Ditą. Wyjaśnia też największą zagadkę tej historii. Myślę, że warto przeczytać tę książkę, pamiętając o tym, że NIE JEST to literatura faktu.