Wyspa diabła

Lata 50. XX wieku. Thulecamp w Reykjaviku – dzielnica baraków, zamieszkiwana przez łobuzów, pijaków i biedotę. Tutaj dzieci zbyt szybko dorastają, rzeczy się zdobywa, a pracę traktuje dorywczo. Na czele wielopokoleniowej rodziny Thomassonów, zamieszkującej Thulecamp, stoi wróżka Karolina, kobieta silna i zdeterminowana. Córka Karoliny, Gogo, wychodzi za mąż za amerykańskiego żołnierza. Thomassonowie liczą, że dzięki temu ich los się poprawi. Okazuje się jednak, że „amerykański sen” może być koszmarem. Kárason z niebywałą zręcznością opowiada o losach mieszkańców i mieszkanek Thulecampu, a jego bronią w walce...

W Thulecampie rośnie kolejne pokolenie mieszkańców baraków. Baddi wrócił zza oceanu w aureoli chwały, Danni ma swoje miejsce w wielkiej szafie. W Starym Domu pojawiają się oznaki dobrobytu: radio, auto, telewizor, wycieczki. Mimo dobrej passy cierpienie pozostaje nieodłącznym elementem dzielnicy baraków, a szczęśliwe zakończenia omijają ten zakątek świata. Drugi tom trylogii dociera w jeszcze głębsze rejony mroku niż  Wyspa diabła. Złota wyspa z początku wydaje się działać na czytelnika jak islandzka pogoda – trudna do zniesienia i nieprzewidywalna. Gdy tylko przywykniemy do rytmu wybijanego przez pisarza, z przyjemnością odkryjemy...

Ziszcza się amerykański sen bohaterów Wyspy diabła i Złotej wyspy. Do obrosłej legendami ziemi obiecanej udają się przedstawiciele najmłodszego pokolenia z rodu wróżki Karoliny. Szybko przekonują się, że jest to miejsce, w którym równie łatwo zdobyć przyjaciół, co wrogów. Akcja powieści w ostatnim tomie trylogii przenosi się za ocean, ale niezmienny pozostaje mroczny humor, z jakim Einar Kárason snuje historie.   Einar Kárason Urodził się 24 listopada 1955 w Reykjaviku. Jeden z najpopularniejszych islandzkich autorów i scenarzystów swojego pokolenia. Laureat wielu nagród literackich, członek Stowarzyszenia...