Z nienawiści do kobiet
ebook: mobi (kindle), epub (ipad)

średnia ocena: 3.59 / 5.00
liczba ocen: 1984
dołącz do programu UpolujEbooka.pl
Rekomendowane przez UpolujEbooka.pl
27.90 złpremium: 16.74 zł
17.85 zł
18.90 zł
23.72 zł
24.55 zł
Pozostałe księgarnie
23.36 zł
24.83 zł
25.11 zł
25.50 zł
27.90 zł
27.90 zł
Opis:

Hipokryzja i zamiatanie pod dywan, przemoc seksualna i manipulacja, sława i zawiść, spychająca w totalną samotność. Książka najczęściej nagradzanej polskiej dziennikarki. Zbiór reportaży Justyny Kopińskiej, autorki tak znakomitego tekstu jak „Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie?”, to historie o najważniejszych sprawach, którymi żyła cała Polska.

Książkę otwiera premierowa opowieść syna o Violetcie Villas, artystce, która odniosła ogromny sukces, była podziwiana przez miliony, a zmarła w samotności. Tekst „Ksiądz pedofil odprawia dalej” to szokująca historia 13-letniej dziewczynki podstępem wywiezionej od rodziców i gwałconej przez księdza, a reportaż „Z nienawiści do kobiet” pokazuje, jak wojsko zamiata pod dywan molestowanie seksualne kobiet przez wysokiej rangi oficera.
Z twórczości Justyny Kopińskiej wyłania się obraz nieskutecznego wymiaru sprawiedliwości i ludzi pozostawionych z poczuciem krzywdy. Po publikacji jej tekstów przestępcy trafiali do więzień, a w prawie wprowadzano zmiany dotyczące bezpieczeństwa w instytucjach zamkniętych.

„Była jak naiwne dziecko. Chciała swojej publiczności w ojczyźnie sprawić przyjemność, pokazać, czego nauczyła się w Stanach. Myślała, że zorganizuje rewie, wynajmie najlepszych tancerzy. Miała wielkie plany. (…)
Zaczęto z niej szydzić. W recenzjach pisano, że kreuje się na Amerykankę i że zapomniała, jak wysławiać się po polsku. Mówiono, że nie ma urody, rozumu, stylu. Pisano: wieśniaczka, która liznęła trochę świata, garkotłuk, bezguście. Nie potrafiono odmówić jej tylko jednego: głosu” – fragment reportażu o Violetcie Villas

CYTATY:
Znam wiele osób, które mówią, że czegoś chcą. Snują plany w kawiarniach, by za rok w tych samych kawiarniach identycznie marzyć o tym samym.
To właśnie milczenie w obliczu zła sprawia, że jesteśmy martwi, choć żyjemy.
Recenzje blogerów
To właśnie milczenie w obliczu zła sprawia, że jesteśmy martwi, choć żyjemy.

Kopińska po raz kolejny mocno potrząsa polskimi sumieniami! Jej najnowszy zbiór reportaży Z nienawiści do kobiet to lektura nielekka, wymagająca powagi i skupienia, a przede wszystkim zapanowania nad emocjami, które buzują w nas podczas przewracania kolejnych stron. W opisanym przez nią świecie wszędobylskie zło i kolesiostwo nadal wiodą prym, a zwykły szary człowiek niewiele ma do powiedzenia w starciu z ogromną machiną przeróżnych instytucji i układów.

Wbrew pozorom to reportaże nie tylko o kobietach, choć trzeba przyznać, że ich krzywdy jest tu całkiem sporo. Dzięki Kopińskiej poznajemy wstrząsającą historię trzynastoletniej Kasi – ofiary księdza pedofila – oraz słabo słyszącej nastoletniej zawodniczki, której bezmyślni rówieśnicy zatruli życie. Przekonujemy się, jak funkcjonują kobiety w wojsku i z czym muszą zmagać się na co dzień (mam nadzieję, że jednak nie wszędzie!), oraz dociera do nas, jak bardzo była samotna kontrowersyjna gwiazda polskiej estrady – Violetta Villas. Ale to jeszcze nie wszystko! Jesteśmy świadkami zamiatania pod dywan brutalnej zbrodni na młodym małżeństwie, nietolerancji ze strony Kościoła wobec osób homoseksualnych, przyglądamy się także z bliska pewnemu klawiszowi, który zapragnął zostać więźniem. W tle rozbrzmiewają nieśmiało nuty grane przez ostatniego klezmera, którego historia, sięgająca drugiej wojny światowej, mocno zapada w pamięć.

Reportaże Kopińskiej jak zwykle zostawiają czytelnika w emocjonalnych strzępach, choć moim zdaniem tym razem jest o wiele łagodniej niż w zbiorze Polska odwraca oczy, czy wznowionej niedawno książce Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie (kto nie czytał, gorąco polecam!). Autorka po raz kolejny prowadzi nas przez jedne z najgłośniejszych spraw współczesnej Polski, oddaje głos zarówno ofiarom, jak i katom, ocenę pozostawiając wyłącznie czytelnikowi. Wciąż jestem pod ogromnym wrażeniem jej kunsztu dziennikarskiego, niesamowitej umiejętności budowania z prostych słów opowieści, obok których nawet największy ignorant nie da rady przejść obojętnie. Kopińska ma ten wyjątkowy dar, że potrafi wzruszyć i potrząsnąć sumieniem, nie popadając jednocześnie w ckliwość czy moralizowanie. I ani na moment nie pozwala czytelnikowi się nudzić. Z niezwykłą precyzją wybiera z całej historii tyle, ile powinniśmy dostać, by dogłębnie poznać sprawę i pamiętać ją jeszcze długo.

Bonusem do reportaży jest ciekawa rozmowa z autorką przeprowadzona przez Szymona Jadczaka – dziennikarza śledczego stacji TVN. Dzięki niej choć na chwilę możemy zajrzeć za kulisy powstawania niektórych opowieści, poznać warsztat i emocje, jakie towarzyszą Kopińskiej podczas codziennej pracy.

Gdy kupiłam tę książkę, początkowo byłam zła, że jest jej tak mało – zaledwie 185 stron reportaży, złamane z dosyć dużym światłem między akapitami, plus wywiad. Teraz wiem, że ze względu na stężenie okrucieństwa i emocji z nim związanych pewnie nie dałabym rady przeczytać więcej, choć – jak już wspomniałam – ten zbiór nie jest aż tak drastyczny jak poprzednie książki autorki, po których czułam się, jakbym znienacka dostała cegłą w głowę.

Kopińska nadal wstrząsa, szokuje i daje do myślenia. Nie przechodźcie obok tej książki obojętnie!

Ocena: 5+/6
©SieCzyta
Po doskonałej książce Polska odwraca oczy czytelnicy ostrzyli apetyty na kolejny zbiór reportaży Justyny Kopińskiej Z nienawiści do kobiet. Byłam jednym z nich i jak po przeczytaniu pierwszego zbioru pozostawił mnie on w uczuciu wściekłości, żalu, szoku i niemocy oraz wielkiego szacunku i uznaniu dla autorki za to o czym i jak pisze, tak drugi tylko tą wysoką ocenę podtrzymał.

Jeśli ktoś czytał obydwa zbiory, to istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że będzie je porównywał. W Polska odwraca oczy były reportaże, które burzyły krew, sprawiały, że emocje wrzały, niemal rozsadzało czytelnika od środka. Z nienawiści do kobiet jako całość nie wywołuje aż takich emocji, ale nadal poruszane są tu bardzo ważne tematy, nadal jest mowa o ludzkiej krzywdzie, niedoskonałościach, wadach polskiego prawa i bezkarności oprawców. A przede wszystkim o ludziach, którzy potrafią bez refleksji krzywdzić drugiego człowieka.
Zbiór kończy się wywiadem Szymona Jadczaka z autorką. W mojej ocenie bardzo ciekawym, bo co prawda nie mówi wiele o samej autorce, ale za to opowiada o jej metodach pracy, sposobach zbierania materiałów i tym co się dzieje zanim my, czytelnicy dostaniemy efekt finalny w postaci książki.

Jedna uwaga - niech Was nie zwiedzie tytuł, który może sugerować, że myślą przewodnią reportaży będą kobiety i ich krzywda. Tak nie jest.

Pozostaję fanką pióra pani Kopińskiej, a przede wszystkim tego co robi. Wyciąga na światło dzienne sprawy, które wielu chciałoby schować głęboko na dno szafy, a na które nie wolno dawać społecznego przyzwolenia i należy je piętnować. Jeśli tylko powstaną kolejne książki, ja je kupuję w ciemno.

Ocena: 5/6
©Na czytniku
Z nienawiści do kobiet to osiem różnych reportaży, które znowu wrzucają nas w taką rzeczywistość, której wolelibyśmy nie znać, nie widzieć, udawać, że jej nie ma. Ilość niesprawiedliwości, cierpienia, absurdów w tej małej książce (dwieście stron!) jest przytłaczająca i obezwładniająca. Czyta się ją przez większą czasu kręcąc głową z niedowierzaniem, choć mam wrażenie, że Kopinśka zostawiła tu więcej miejsca na oddech. Poprzedni zbiór niszczył czytelnika całkowicie, tu znajdziemy trzy, cztery teksty, które choć poruszają trudne tematy, nie są tak bardzo miażdżące.

Poszczególne reportaże są tekstami krótkimi, tym bardziej jestem pod wrażeniem autorki i jej umiejętności. By pisać o tak trudnych sprawach trzeba mieć perfekcyjny warsztat i być w stu procentach przekonanym do tego, co się robi. Nie wiem jak można zamknąć w tak niewielkiej ilości słów tak dramatyczne historie, i zrobić to w tak mocny i poruszający sposób. W jej przypadku działa zasada, że im mniej tym więcej. Kopińska nie odtwarza nam dokładnie całych historii, nie prowadzi nas za rękę przez wszystkie szczegóły, nie ma poczucia, że musi nam opowiedzieć wszystko. Wierzy w inteligencję czytelnika (co zawsze jest miłe!) i skupia się na tych najważniejszych punktach. Na tych momentach, w których coś mogło się zmienić, a jednak kolejny człowiek zawiódł. Na poszukiwaniu odpowiedzi i pokazywaniu nam, jak działają mechanizmy, które doprowadzają do patologicznych sytuacji.

Cały zbiór kończy się rozmową Szymona Jadczaka z autorką. Bardzo ciekawą, bo Kopińska raczej za wiele nie zdradza o sobie, a tu możemy ją trochę bliżej poznać. Podziwiam ją. Że pisze o tak trudnych sprawach, że swoimi reportażami zmienia rzeczywistość, że chodzi, puka do zamkniętych drzwi i zadaje pytania. Że nie zgadza się na niesprawiedliwość i głośno mówi o jej przypadkach. Ma w sobie taką energię, którą zaraża czytelników – nawet jeśli nie mamy odwagi być tak bezkompromisowi jak ona, to inaczej spojrzymy na otaczającą nas rzeczywistość. Kopińska zmusza nas do zobaczenia prawdy w tym, co nas otacza, przejrzenia się w lustrze, które obnaża wszystkie nasze wady i słabości. I do stawienia temu czoła.

Ocena: 5/6
©Bardziej Lubię Książki Niż Ludzi
Komentarze dotyczące oferty:
  • Awatar

    Autroki ksiazki nie trzeba juz chyba nikomu przedstawiac. Swietny reportaz. Wiekszosc artykolow przeczytalam wczesniej w Gazecie Wyborczej. Byloby ciekawie, gdyby ksiazki zawieraly nowe tresci.

Inne proponowane
Warto zerknąć