ebook Królestwo Popiołów
4.22 / 5.00 (liczba ocen: 1864)

Królestwo Popiołów
ebook: mobi (kindle), epub (ipad)

Kategoria:  / /
E-book - polecana oferta: 48.44
-15% 48.44 zł Lub 43.60 zł
51.29 zł Lub 46.16 zł
56.99 zł
48.41 zł
48.44 zł
51.50 zł
56.99 zł
Inne proponowane

Uwaga! Wydanie elektroniczne zawiera obie części, które ukazały się w wersji papierowej

Królestwo popiołów jest szóstym tomem, kończącym uwielbianą serię Szklany tron, autorstwa królowej fantasty Sarah J. Maas. Autorka po dwóch latach ciszy, powraca do swoich czytelników i przygotowuje dla nich zakończenie, którego nikt się nie spodziewa.

Fabuła:

Wszystko ma swój koniec i cel. Także Aelin kończy swoją podróż. Pomimo przeciwności losu i nieugiętej determinacji Królowej Maeve, Aelin kontynuuje walkę o byt i przyszłość swojego ludu. Królowa Maeve nie cofnie się przed niczym i jest gotowa na dokonanie wszystkiego, aby pokonać Aelin. Uwięziona i zakuta w specjalnie przygotowanej trumnie dziewczyna odmawia złożenia hołdu i złożenia przysięgi Królowej. Broni się przed Maeve jak tylko najlepiej umie. Na jak długo wystarczy jej sił na stawianie oporu?

Rowan wyrusza w niebezpieczną podróż, której uwieńczeniem będzie tylko jeden cel. Uwolnienie i odzyskanie swojej ukochanej. Na pytanie czy zdąży w odpowiednim czasie tego dokonać, nikt nie zna odpowiedzi.

Wspólnie ze swoimi ukochanymi bohaterami, przeżyj pasjonującą przygodę, która już na zawsze będzie żyła w twoim sercu i pamięci. Doświadcz wulkanu emocji, ocierając się o niebezpieczeństwa wojny, ogromny strach, ale też wspaniały romans i cudowne wyznania miłosne. Oczekuj na zaskakujący i epicki finał porywającej serii fantasty. 

Królestwo Popiołów od Sarah J. Maas możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook). UWAGA! Opis książki, stanowi własność serwisu UpolujEbooka.pl, kopiowanie oraz rozpowszechnianie opisów jest zabronione przez UpolujEbooka.pl ©2020. Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 z późn. zm.)
Jakoś w połowie lektury Królestwa popiołów, kiedy zapytana przez brata, co obecnie czytam, odpowiedziałam, że najnowszą część Szklanego tronu, spotkałam się z ogromnym zdziwieniem. Widzicie, możliwe, że mojemu bratu również mogłam odrobinę ponarzekać na książki Sarah. Możliwe, że biedak wysnuł z tego wniosek, że nie lubię tych powieści wcale. Nie dziwię mu się. Kiedyś sama tak myślałam. Ja i twórczość Maas przeszliśmy długą drogę. Od nieporozumienia, jakim była Korona mroku (bo przed Koroną mroku NIE BYŁO innych książek) przez miłą niespodziankę w postaci Dziedzictwa ognia, fangirling Królową cieni i lekkie rozczarowanie Imperium burz, nadszedł czas na Królestwo popiołu.

I wiecie co? W sumie cieszę, że zostałam z Sarah tak długo, bo to jej najlepiej napisana książka.

Sarah J. Maas jest jednym z niewielu autorów, których karierę obserwuję od samego początku i muszę powiedzieć, że za każdym razem jest to niesamowite doświadczenie. Widzieć, jak styl pisarza – niejednokrotnie jego cały warsztat – zmienia się na przestrzeni powieści. Jak przeobraża się z autora na pisarza właśnie. I pomimo, że wciąż potrafiłabym wskazać kilka wad w najnowszym tomie Szklanego tronu; pomimo świadomości, że wciąż jest naprawdę całe mnóstwo bardziej wartościowych powieści fantasy od tej opowieści o młodej zabójczyni, która walczy o swoją wolność, a po czasie o wiele, wiele więcej; to trzeba przyznać SJ Maas kilka plusów za nadanie jakości swojej historii, wyznaczenie jej nowego, lepszego toru po trzecim tomie oraz trzymanie się go wiernie aż do końca.

Nie wiązałam z Królestwem popiołów wielu nadziei z dwóch powodów. Po pierwsze, wydawało mi się, że Maas nie potrafi pisać zakończeń. Takie wnioski przynajmniej pozostawił po mnie Dwór Skrzydeł i Zguby, późniejsza nowelka oraz trzy tomy zaplanowanych spin-offów z serii. Biorąc pod uwagę, że ostatnia część przygód Aelin została opóźniona o rok, bo z nowelki o Chaolu powstała powieść (ale, jak wiadomo, nie jest nam przykro, bo Nesryn), a siódma część Szklanego tronu miała liczyć – i liczy – prawie tysiąc stron, nie widziałam tego w jasnych barwach. Okazało się, że martwiłam się na zapas.

Królestwo popiołów okazało się dokładnie takim zakończeniem Szklanego tronu, na jakie miałam nadzieję w Dworze Skrzydeł i Zguby dla trylogii Dworów. Było niezwykle emocjonująco, zapierało dech w piersi, dostaliśmy momenty radości, ekscytacji, jak również strachu i łez – mnóstwa łez. Chusteczki poszły w ruch niejednokrotnie, to wam zapewniam. Wśród tego wszystkiego znalazł się jednak balans – ta drogocenna równowaga, której zabrakło w Imperium burz – w prowadzeniu postaci. Każdy z bohaterów drugoplanowych dostał swój czas ekranowy i wykorzystał go w pełni. Nie zostałam z takim poczuciem, jak przy poprzedniej części, że przez większość historii niektóre postacie pełniły rolę rekwizytów w przedstawieniu marionetkowym Aelin. Poza tym nie zabrakło też czasu na rozwój postaci, przeprowadzenie ich przez tą mętną drogę podejmowania decyzji i rozprawienia się z wewnętrznymi demonami.

Nie okłamujmy się – od Królowej cieni, a w Imperium burz to już na pewno – każda kolejna część Szklanego tronu zaczęła przypominać szkatułkową opowieść, składającą się z kilku mniejszych, zamkniętych historii każdego z bohaterów. A było ich całe mnóstwo – Aelin, Dorian, Chaol, Aedion, Nesryn, Elide, Manon – każde z nich praktycznie w pewnym momencie zostało odpowiedzialne za własny, osobny kawałek opowieści, który zazębiał się z resztą. To nie była już tylko historia zabójczyni. Być może dlatego na samym początku Królestwa popiołu wszystko tak bardzo wydawało mi się dłużyć. Coś się w każdym z tych wątków działo, ale nie za wiele – autorka mnóstwo czasu poświęcała na podkreślenie beznadziejności sytuacji, w jakiej znaleźli się bohaterowie oraz dalsze rozwijanie ich charakterów. Napięcie narastało, czytelnik miał szansę lepiej zrozumieć powagę sytuacji, zacząć się o nich zamartwiać. Nagle ostatni tom stał się nie tyle historią o uwolnieniu Aelin ze szpon Maeve, żeby mogła uratować resztę ferajny (a tak się nastawiałam), a opowieścią o zjednoczeniu się kilkunastu różnych jednostek, zrezygnowaniu z własnych ambicji i pragnienia zemsty dla wspólnego dobra.

Pisarka świetnie poradziła sobie z cierniem Szklanego tronu, jakim niestety był nieprzerwanie rosnący merysuizm Aelin. Autorka nie tylko nie udawała, że go nie ma (o co się obawiałam), a również bardzo sprawnie się go pozbyła. Królowa Terrasenu w tym tomie jest dojrzalszą postacią, lepiej opisaną. Sarah J Maas w końcu pokazuje, że – chociaż główna bohaterka jest skłonna wypełnić swoje zadanie – odczuwa również zmęczenie. Ostatnie lata odcisnęły na niej piętno, ale mam wrażenie, że w poprzednich częściach nie zostało to tak dobrze opisane, jak w tej. Tutaj Aelin ma słabości, ma wady. Poza tym musi radzić sobie z pewnymi traumami, jakie pozostawiają na niej kolejne wydarzenia. Bardzo ciekawie została przedstawiona tutaj też kwestia jej ogromnych mocy, a raczej fakt, że nawet z nimi Aelin nie jest wszechmocna.

Bałam się, że wątki postaci drugoplanowych – a szczególnie Elide czy Manon – zostaną odsunięte na margines. Jak wspomniałam wcześniej, na szczęście wcale się tak nie stało, a każdy z bohaterów ma swoje pięć (albo raczej piętnaście) minut. Co jednak warte jest wspomnienia, to fakt, że niestety Maas w końcu zdała sobie sprawę, że kiedy przedstawia czytelnikom tak przepastną paletę bohaterów drugo- i trzecioplanowych, a pisze się opowieść wojny oraz ogromnych bitew to… z niektórymi bohaterami wszyscy będziemy musieli się pożegnać. Jako czytelnik byłam zdruzgotana. Jako recenzent jestem wniebowzięta. Rozpacz mimo to wygrywa. Zegnamy ważne postacie – nie takie stworzone tylko do tego celu. Serio ludzie, to bolało. Niemniej jednak zostało to ładnie opisane, a ładunek emocjonalny stosownie wyważony.

Królestwo popiołów to przede wszystkim tom zamkniętych wątków, wyjaśnionych tajemnic, dobrze napisanych scen walk i zakończeń. Przy czym nie miałam wrażenia, że Maas, przed napisaniem tej powieści, stworzyła sobie jakąś listę w punktach, co miało się tutaj pojawić i raz za razem wykreślała z niej kolejne rzeczy. Wydaje mi się, że nauczyła się na swoich błędach, a chociaż rozczarowanie po trzeciej części Dworów pozostanie, to Królestwo… wiele na tym zyskało.

Wciąż mam kilka zastrzeżeń do stylu SJ Maas – naprawdę nie ma potrzeby, żeby tyle razy budować dramatyczne wejścia czy powtarzać, że od teraz Stefan Iksiński to nie tylko dorosły mężczyzna, ale również mąż Stefani, jej partner, współdomownik i ojciec przyszłych dzieci (czy jak to szło ;P) praktycznie za każdym razem, kiedy dana postać była opisywana z punktu widzenia innego bohatera – nie chodzi jedynie o Stefana, o Stefanię też. I kilku pozostałych. Poza tym ta pewna niekonsekwencja w prowadzeniu pewnych postaci. Niektórzy pojawiają się na jakiś czas, a później nagle znikają – to odłożenie ich na półkę, bo nie są już potrzebni przy prowadzeniu kolejnych wydarzeń wygląda po prostu zbyt sztucznie. I odniosłam takie wrażenie, niestety przynajmniej przy trójce, a nawet czwórce bohaterów. Pojawiają się również mniejsze luki w fabule, które odrobinę psują przyjemność z lektury.

Kończąc narzekanie – znacie mnie, trochę musiałam! – Królestwo popiołów to naprawdę wspaniałe zakończenie całej historii, dobre podniesienie poziomu dla całości oraz interesujący krok w karierze pisarskiej dla Sarah J. Maas. Z książki na książkę każda jej kolejna opowieść jest lepsza od poprzedniej i nie mogę pozbyć się wrażenia, że ta amerykańska autorka jeszcze nie raz nas zaskoczy. Ze zniecierpliwieniem oczekuję na premierę Crescent City – które z resztą brzmi, jak kolejna odmiana, albo delikatna wariacja na temat Szklanego tronu, ale niech będzie, nie narzekam, wcześniej dostałam w prezencie Rhysa, więc kto wie? - powieść ma się pojawić już w przyszłym roku. I być dla dorosłych, ekem, bo w końcu żadna wcześniejsza książka Maas nie była.
I, och zgrozo!, po Królestwie popiołu szczerze polubiłam Aelin! Nie ma co, jakaś era na pewno się tutaj kończy.

Ocena: 5/6
©Nocny Cień
Komentarze dotyczące oferty:
  • Awatar

    • Nie spodziewałam się, że ten niepozorny "Szklany Tron" nabierze tak niesamowitego rozmachu. Bohaterowie od samego początku wiele przeszli, dojrzeli, zmienili się.
    • Po spokojnym wstępie, kiedy poukładałam sobie cele i główne linie fabularne, akcja nabrała tempa i nie zwalniała aż do samego końca.
    • Trzymałam kciuki za poszczególnych bohaterów, bo już podczas czytania poprzednich tomów, bardzo się z nimi zżyłam. Chciałam, żeby wyszli z tej ostatecznej wojny ze złem jako zwycięzcy!
    • Cieszę się, że książka jest wydana w dwóch częściach, które już i tak są dosyć obszerne. Nie wyobrażam sobie tej powieści w jednym tomie.
    • "Królestwo popiołów" to zakończenie z rozmachem jednej z najbardziej popularnych serii młodzieżowych ostatnich lat. Polecam!
    więcej: www.onlypretender.pl

Warto zerknąć