Jesper Juul

Jesper Juul (ur. 18 kwietnia 1948 r. Dania, zm. 25 lipca 2019 r.)

Ten duński pedagog i nauczyciel dał się poznać szerszemu gronu czytelników, jako propagator idei budowania więzi rodziców z dzieckiem zamiast typowego wychowania. W swojej książce Zamiast wychowania. O sile relacji z dzieckiem, podkreśla, że sprawienie, by dziecko faktycznie poczuło się kochane, jest prawdziwym wyczynem, a czasem rezygnacja z pozycji siły może okazać się kluczem do sukcesu rodzinnego. Edukacja w szkole nauczycielskiej, wszechstronne zainteresowania filozofią, polityką i historią religii, a także praca w charakterze nauczyciela w placówce dla młodzieży Bøgholt w Viby w Danii miały niebagatelny wpływ na ostateczny kształt poglądów Juula. Zainspirowany znajomością z terapeutami z tamtejszego ośrodka, postawił na własne badania, skupiając się na analizie sytuacji rodzinnej podopiecznych. Na kanwie doświadczeń z trudną młodzieżą, narkomanami, weteranami wojennymi, czy matkami samotnie wychowującymi dzieci sformułował swoje podstawowe idee i założenia. Od 1979 roku niestrudzenie wpajał je słuchaczom w założonym przez siebie Duńskim Instytucie Kemplera, oferującym studia z zakresu terapii rodzinnej, a także w organizacji Familylab o ogólnoświatowym zasięgu. Sięgając po e-booka Nie z miłości. Mądrzy rodzice - silne dzieci, przekonamy się, że system kar i nagród już dawno przestał być skuteczny, bo budowanie w dziecku własnej wartości powinno opierać się na szacunku do najmłodszych członków rodziny oraz wzajemnym zaufaniu. Z kolei rodzice dzieci, które ukończyły 10. rok życia z książki Nastolatki. Kiedy kończy się wychowanie? dowiedzą się, że warto zrezygnować z autorytarnego modelu wychowania na rzecz empatii i zrozumienia, a przy okazji dać wyraz wartościom, które są ważne dla naszej rodziny. Tematom równie dużego kalibru przyjrzymy się z e-bookiem Być mężem i ojcem oraz Być razem. Książka dla par. Dla poszukujących nowych, odkrywczych dróg edukacji Juul opracował e-book Kryzys szkoły. Co możemy zrobić dla uczniów, nauczycieli i rodziców?, w którym nie można pominąć tezy, że tylko nauczyciele zadowoleni z własnej pracy są w stanie zbudować zdrową i opartą na zaufaniu relację z uczniami.