Najtańsze ebooki online na czytnik kindle oraz tablet ipad (pdf, epub, mobi) - UpolujEbooka.pl

Adam Mickiewicz

Był synem Mikołaja Mickiewicza herbu Poraj, adwokata sądowego i komornika mińskiego w Nowogródku oraz Barbary z Majewskich, córki ekonoma z pobliskiego Czombrowa, pochodzącej z konwertowanej na chrześcijaństwo rodziny żydowskiej. Urodził się 24 grudnia 1798 w Zaosiu lub Nowogródku. W latach 1807–1815 uczęszczał do dominikańskiej szkoły powiatowej w Nowogródku. W 1815 Mickiewicz wyjechał do Wilna w celu podjęcia studiów. Studiował nauki humanistyczne na Uniwersytecie Wileńskim – czołowej uczelni dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Studia podjął na Wydziale Nauk Fizycznych i Matematycznych, uczęszczając jednocześnie na wykłady Wydziału Nauk Moralnych i Politycznych oraz Literatury i Sztuk Wyzwolonych. Ciężka sytuacja materialna rodziny po śmierci ojca skłoniła go do podjęcia nauki w uniwersyteckim Seminarium Nauczycielskim, co gwarantowało później zatrudnienie w szkołach carskich. Studia ukończył w 1819 ze stopniem magistra. W 1819 rozpoczął pracę jako nauczyciel w Kownie, gdzie mieszkał do 1823 roku. Podczas pobytu w Kownie napisał rozprawę, za którą w roku 1822 otrzymał tytuł magistra filozofii. Jeszcze w czasie studiów, w 1817, wraz z Tomaszem Zanem i grupą przyjaciół założył Towarzystwo Filomatyczne, które z czasem przekształciło się w spiskową organizację narodowo-patriotyczną. Towarzystwo to, nieco później założony związek Filaretów oraz Promieniści służyły organicznej pracy edukacyjno - patriotycznej polskiej młodzieży wileńskiej tamtego okresu. Organizacje te w 1822 roku liczyły już ponad 200 członków. Ich aktywność, cele i coraz wyraźniejsze proniepodległościowe aspiracje nie uszły czujnej uwadze carskich służb policyjnych. W 1823 roku został aresztowany i uwięziony w klasztorze bazylianów w Wilnie (od jesieni 1823 roku do marca 1824), a następnie skazany za udział w tajnych młodzieżowych organizacjach na zesłanie w głąb Rosji na posadę nauczyciela z prawem wyboru miejsca pobytu. W latach 1824–1829 przebywał w Petersburgu, Odessie, Moskwie oraz na Krymie. W czasie zesłania utrzymywał kontakty z poetami rosyjskimi: Puszkinem, Chomiakowem, Żukowskim. Polski poeta, działacz i publicysta polityczny. Dużo podróżował po Europie - w 1829 roku udał się do Niemiec, potem do Włoch i Szwajcarii. Do 1832 roku przebywał w Dreźnie, skąd udał się do Paryża, gdzie osiadł na stałe i spędził ponad 20 lat. W 1834 roku ożenił się z Celiną Szymanowską, z którą miał sześcioro dzieci – córki Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra oraz Jana. W latach 1839–1840 był profesorem literatury łacińskiej w szwajcarskiej Lozannie, a w 1840 roku objął katedrę języków słowiańskich w College de France. W czasie Wiosny Ludów (1848) utworzył we Włoszech u boku Józefa Wysockiego Legion Polski. Po powrocie do Paryża został współzałożycielem i redaktorem pisma Trybuna Ludów (Tribune des Peuples). Na skutek interwencji ambasady rosyjskiej w Paryżu, pismo zamknięto za głoszenie radykalnych poglądów społecznych. W 1851 został poddany nadzorowi policyjnemu. Od 1852 pracował w Bibliotece Arsenału. We wrześniu 1855 roku po śmierci żony zostawia nieletnie dzieci w Paryżu by udać się do Turcji, do Konstantynopola, wesprzeć akcję organizowania legionu polskiego, a także złożony z Żydów tzw. Legion Żydowski do walki z carską Rosją. Zmarł nagle 26 listopada 1855 w Konstantynopolu, podczas epidemii cholery (prawdopodobnie na tę chorobę, choć ostatnio coraz częściej mówi się, że mógł zostać otruty arszenikiem lub doznać wylewu krwi do mózgu). Pochowany w tymczasowym grobie w Istambule. W domu, w którym mieszkał i zmarł, przy Tatlı Badem Sokak nr 23, znajduje się obecnie muzeum poety założone w 100 rocznicę jego śmierci. Prostopadle do tej uliczki biegnie uliczka imienia Adama Mickiewicza.
Następnie ciało Mickiewicza zostało przewiezione do Paryża i w 1855 pochowane na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency, a w roku 1890 przeniesione na Wawel, co dało sposobność do manifestacji patriotycznej.
Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (grono tzw. Trzech Wieszczów oraz literatury polskiej w ogóle, a nawet za jednego z największych na skalę europejską. Określany też przez innych jako bard słowiański. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce, zarówno w ojczyźnie jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu "Dziady" oraz epopei narodowej „Pan Tadeusz” uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Należy wspomnieć również takie utwory,jak: „Do matki Polki”, „Grażyna”, „Konrad Wallenrod”, „Oda do młodości”, „Niepewność”, „Pani Twardowska”, „Pieśń filaretów”, „Reduta Ordona”, „Romantyczność”, „Śmierć pułkownika”, „Stepy Akermańskie”, „Świtezianka”, czy „Świteź”. 

Adam Mickiewicz

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2012-2017 dla UpolujEbooka.pl
Sprawdź także serwis z odżywkami i suplementami diety UpolujSuple.pl
oprogamowanie: FreshLogic 
hosting